सभ्रातृको हिरण्याक्षः कथं देवैश्च हिंसितः 2.18.
पुरा समुद्रमथने पीयूषं भक्षितं सुरैः
क्रीडाभाण्डमिदं विश्वं कृष्णस्य परमात्मनः
देवदानवयोर्वादः शश्वन्नैमित्तिकः सदा
तत्रावयोर्विरोधे च गमनं निष्फलं तव
जायते महती लज्जा स्पर्द्धाऽस्माभिः सहाधुना
शंखचूडवचः श्रुत्वा प्रहस्याह त्रिलोचनः
श्रीमहादेव उवाच का लज्जा महती राजन्नकीर्तिर्वा पराजये
युद्धमादौ हरेरेव मधुना कैटभेन च
हिरण्याक्षस्य युद्धं च पुनस्तेन गदाभृता
सर्वेश्वर्य्याः सर्वमातुः प्रकृत्याश्च बभूव ह 2.18.
पार्षदप्रवरस्त्वं च कृष्णस्य परमात्मनः
का लज्जा महती राजन्मम युद्धे त्वया सह
देहि राज्यं च देवानां वाग्व्यये किं प्रयोजनम्
इत्युक्त्वा शंकरस्तत्र विरराम च नारद
नारायण उवाच समारुरोह यानं च स्वामात्यैः सह सत्वरः
बभूवुस्ते च संक्षुब्धाः स्कन्दशक्त्याऽर्दितास्तदा
स्कन्दस्योपरि तत्रैव समरे च भयङ्करे
दानवानां क्षयकरं यथा प्राकृतिकं लयम्
नृपस्य शरवृष्टिश्च घनवृष्टिर्यथा तथा
देवाः प्रदुद्रुवुश्चान्ये सर्वे नन्दीश्वरादयः
पर्वतानां च सर्पाणां शिलानां शाखिनां तथा
नृपस्य शरवृष्ट्या च प्रच्छन्नः शिवनन्दनः । नीरदेन च सान्द्रेण संच्छन्नो भास्करो यथा
धनुस्स्कन्दस्य चिच्छेद दुर्वहं च भयङ्करम्
मयूरं जर्ज्जरीभूतं दिव्यास्त्रेण चकार सः 2.19.
क्षणं मूर्छां च संप्राप्य चेतनामुपलभ्य सः
रत्नेन्द्रसारखचितं यानमारुह्य चाग्निभूः
सर्पांश्च पर्वतांश्चैव वृक्षांश्च प्रस्तरांस्तथा
आग्नेयं वारुणास्त्रेण वारयामास वै गुहः
सवाहं सारथिं चैव किरीटं मुकुटोज्ज्वलम्