स्रष्टा च काले सृजति पाता पाति च कालतः
ब्रह्मविष्णुशिवादीनामीश्वरः प्रकृतेः परः।। स्रष्टा पाता च संहर्त्ता स कृत्स्नांशेन सर्वदा।2.17.
काले स एव प्रकृतिं निर्माय स्वेच्छया प्रभुः
आब्रह्मस्तंबपर्य्यन्तं सर्वं कृत्रिममेव च
भज सत्यं परं ब्रह्म राधेशं त्रिगुणात्परम्
जलं जलेन सृजति जलं पाति जलेन यः
यस्याज्ञया वाति वातः शीघ्रगामी च सन्ततम्
यथाक्षणं वर्षतीन्द्रो मृत्युश्चरति जन्तुषु
मृत्योर्मूलं कालमूलं यमस्य च यमं परम्
संहर्त्तारं च संहर्तुस्तं कृष्णं शरणं व्रज
अहं को वा त्वं च का वा विधिना योजितः पुरा
अज्ञानी कातरः शोके विपत्तौ च न पण्डितः ।। 2.17.
नारायणं तं सर्वेशं कान्तं प्राप्स्यसि निश्चितम्
मया त्वं तपसा लब्धा ब्रह्मणश्च वरेण हि
वृन्दावने च गोविन्दं गोलोके त्वं लभिष्यसि
तत्र द्रक्ष्यसि मां त्वं च त्वां च द्रक्ष्यामि सन्ततम्
पुनर्यास्यामि तत्रैव कः शोको मे शृणु प्रिये ।। त्वं हि देहं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय च
तत्कालं प्राप्स्यसि हरिं मा कान्ते कातरा भव
सुष्वाप शोभने तल्पे पुष्पचन्दनचर्चिते
रत्नप्रदीपसंयुक्ते स्त्रीरत्नं प्राप्य सुन्दरीम्
कृत्वा वक्षसि कान्तां तां रुदन्तीमतिदुःखिताम् ।। कृशोदरीं निराहारां निमग्नां शोकसागरे
पुनस्तां बोधयामास दिव्यज्ञानेन बोधवित् 2.17.
स च तस्यै ददौ तच्च सर्वशोकहरं परम्
क्रीडां चकार हर्षेण सर्वं मत्वाऽतिनश्वरम्
पुलकाङ्कितसर्वाङ्गौ मूर्च्छितौ निर्जने मुने
एकांगौ च तथा तौ द्वौ चार्द्धनारीश्वरौ यथा
प्राणाधिकां च तां मेने राजा प्राणाधिकेश्वरीम्
सुवेषौ सुखसम्भोगादचेष्टौ सुमनोहरौ कथां मनोहरां दिव्यां हसन्तौ च क्षणं पुनः
भुक्तवन्तौ च ताम्बूलं प्रदतं च परस्परम्
परस्परं सेवितौ च सुप्रीत्या श्वेतचामरैः