न कैश्चिद्वारितो दूतो दूतरूपेण तस्य च
रणस्य सर्ववृत्तान्तं विज्ञापयितुमीश्वरम्
स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श सुमनोहरम् 2.17.
मणीन्द्रखचितं चित्रं रत्नदण्डसमन्वितम्
भृत्येन हस्तविधृतं स्वर्णच्छत्रं मनोहरम्
सुवेषं सुन्दरं रम्यं रत्नभूषणभूषितम्
दानवेन्द्रैः परिवृतं सुवेषं च त्रिकोटिभिः
एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदन्तः सविस्मयः
पुष्पदन्त उवाच यदुक्तं शङ्करेणैव तद्ब्रवीमि निशामय
राज्यं देहि च देवानामधिकारं च साम्प्रतम्
दत्त्वा त्रिशूलं हरिणा तुभ्यं प्रस्थापितः शिवः
विषयं देहि तेषां च युद्धं वा कुरु निश्चितम्
दूतस्य वचनं श्रुत्वा शङ्खचूडः प्रहस्य च 2.17.
स गत्वोवाच तूर्णं तं वटमूलस्थमीश्वरम्
एतस्मिन्नन्तरे स्कन्द आजगाम शिवान्तिकम्
विशालाक्षश्च बाणश्च पिङ्गलाक्षो विकम्पनः
कपिलाक्षो दीर्घदंष्ट्रो विकटस्ताम्रलोचनः
बलोन्मत्तो रणश्लाघी दुर्जयो दुर्गमस्तथा
वसवो वासवाद्याश्च आदित्या द्वादश स्मृताः
कुबेरश्च यमश्चैव जयन्तो नलकूबरः
धर्मश्च शनिरीशानः कामदेवश्च वीर्य्यवान्
रक्तवस्त्रपरीधाना रक्तमाल्यानुलेपना 2.17.
अभयं ददती भक्तमभया सा भयं रिपुम्
खर्परं वर्तुलाकारं गम्भीरं योजनायतम्
शंखं चक्रं गदां पद्मं शरांश्चापं भयंकरम्
वैष्णवास्त्रं वारुणास्त्रमाग्नेयं नागपाशकम्
पार्जन्यं वै पाशुपतं जृम्भणास्त्रं च पार्वतम् नानाविधान्यायुधानि दिव्यास्त्रशतकं परम्
आगत्य तत्र तस्थौ सा योगिनीनां त्रिकोटिभिः
भूतप्रेतपिशाचाश्च कूष्माण्डब्रह्मराक्षसाः
ताभिश्चैव सह स्कन्दो नत्वा वै चन्द्रशेखरम्