तत्पत्न्याश्चोदरे वीर्य्यमर्पयिष्यामि निश्चितम्
पश्चात्सा देहमुत्सृज्य भविष्यति प्रिया मम
शूलं दत्त्वा ययौ शीघ्रं हरिरभ्यन्तरं मुदा
नारायण उवाच जगाम स्वालयं तूर्णं यथास्थानं महामुने
चन्द्रभागानदीतीरे वटमूले मनोहरे
दूतं कृत्वा पुष्पदन्तं गन्धर्वेश्वरमीप्सितम्
स चेश्वराज्ञया शीघ्रं ययौ तन्नगरं वरम्
पञ्चयोजनविस्तीर्णं दैर्घ्ये तद्द्विगुणं मुने सप्तभिः परिखाभिश्च दुर्गमाभिः समन्वितम्
ज्वलदग्निनिभैर्नित्यं शोभितं रत्नकोटिभिः
परितो वणिजां संघैर्नानावस्तुविराजितैः
भूषितं भूषितैर्दिव्यैराश्रमैः शतकोटिभिः
अतीव वलयाकारं यथा पूर्णेन्दुमण्डलम्
सुदुर्गमं च शत्रूणामन्येषां सुगमं सुखम् 2.17.
राजितं द्वादशद्वारैर्द्वारपालसमन्वितैः
मणीन्द्रसारखचितैः शोभितं लक्षमन्दिरैः
रत्नचित्रकपाटाद्यैः सद्रत्नकलशान्वितैः
परितो रक्षितं शश्वद्दानवैः शतकोटिभिः
सुन्दरैश्च सुवेषैश्च नानालङ्कारभूषितैः
द्वारे नियुक्तं पुरुषं शूलहस्तं च सस्मितम्
कथयामास वृत्तान्तं जगाम तदनुज्ञया
न कैश्चिद्वारितो दूतो दूतरूपेण तस्य च
रणस्य सर्ववृत्तान्तं विज्ञापयितुमीश्वरम्
स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श सुमनोहरम् 2.17.
मणीन्द्रखचितं चित्रं रत्नदण्डसमन्वितम्
भृत्येन हस्तविधृतं स्वर्णच्छत्रं मनोहरम्
सुवेषं सुन्दरं रम्यं रत्नभूषणभूषितम्
दानवेन्द्रैः परिवृतं सुवेषं च त्रिकोटिभिः
एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदन्तः सविस्मयः
पुष्पदन्त उवाच यदुक्तं शङ्करेणैव तद्ब्रवीमि निशामय
राज्यं देहि च देवानामधिकारं च साम्प्रतम्