सहस्रयोजनायामां परिपूर्णां च किंकरैः
वसन्तं तन्मध्यदेशे यथेन्द्रं तारकावृतम्
किरीटिनं कुण्डलिनं वनमालाविभूषितम्
नवीननीरदश्यामं सुन्दरं सुमनोहरम्
चन्दनोक्षितसर्वाङ्गं बिभ्रतं केलिपङ्कजम्
गङ्गया परया भक्त्या सेवितं श्वेतचामरैः 2.16.
एवं विशिष्टं तं दृष्ट्वा परिपूर्णतमं विभुम्
पुलकाङ्कितसर्वाङ्गाः साश्रुनेत्राः सगद्गदाः
पुटाञ्जलियुतो भूत्वा विधाता जगतामपि
हरिस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्वज्ञः सर्वभाववित्
श्रीभगवानुवाच मद्भक्तस्य च गोपस्य महातेजस्विनः पुरा
सुराः शृणुत तत्सर्वमितिहासं पुरातनम्
सुदामा नाम गोपश्च पार्षदप्रवरो मम
तत्रैकदाऽहमगमं स्वालयाद्रासमण्डलम्
सा मां विरजया सार्द्धं विज्ञाय किंकरीमुखात्
विरजां च नदीरूपां मां ज्ञात्वा च तिरोहितम् 2.16.
मां दृष्ट्वा मन्दिरे देवी सुदाम सहितं पुरा
तच् त्वा च सुमहांश्च सुदामा तां चुकोप ह
तच्छ्रुत्वा सा कोपयुक्ता रक्तपङ्कजलोचना
सखीलक्षं समुत्तस्थौ दुर्वारं तेजसोज्ज्वलम्
सा च तद्वचनं श्रुत्वा समारुष्टा शशाप तम्
हे वत्स तिष्ठ मा गच्छ क्व यासीति पुनः पुनः
गोप्यश्च रुरुदुः सर्वा गोपाश्चेति सुदुःखिताः
आयास्यति क्षणार्धेन कृत्वा शापस्य पालनम्
गोलोकस्य क्षणार्द्धेन चैकमन्वन्तरं भवेत् 2.16.
स एव शंखचूडश्च पुनस्तत्रैव यास्यति
मम शूलं गृहीत्वा च शीघ्रं गच्छत भारतम्
ममैव कवचं कण्ठे सर्वमङ्गलमङ्गलम्
तत्र ब्रह्मन्स्थिते कण्ठे न कोऽपि हिंसितुं क्षमः
सतीत्वभङ्गस्तत्पत्न्या यत्र काले भविष्यति