जहार मानसं भर्तुर्लीलया तुलसी सती
वक्षसश्चन्दनं बाह्वोस्तिलकं विजहार सा
स तद्वक्षसि तस्याश्च नखरेखां ददौ मुदा
सुरतेर्विरतौ तौ च समुत्थाय परस्परम्
कुङ्कुमाक्तचन्दनेन सा तस्मै तिलकं ददौ
सुवासितं च ताम्बूलं वह्निशुद्धे च वाससी
अमूल्यरत्ननिर्माणमंगुलीयकमुत्तमम् 2.16.
दासी तवाहमित्येवं समुच्चार्य पुनः पुनः
सस्मिता तन्मुखांभोजं लोचनाभ्यां पपौ पुनः
स च तां च समाकृष्य चकार वक्षसि प्रियाम्
चुचुम्ब कठिने गण्डे बिम्बोष्ठे पुनरेव च तदाहृतां रत्नमालां त्रिषु लोकेषु विश्रुताम्
ददौ मञ्जीरयुग्मं च स्वाहायाश्च हृतं च यत्
अंगुलीयकरत्नानि रत्याश्च वरभूषणम्
विचित्रपीठकश्रेणीं शय्यां चापि सुदुर्लभाम्
निर्माय कबरीभारं तस्याश्च माल्यसंयुतम्
चन्द्रलेखात्रिभिर्युक्तं चन्दनेन सुगन्धिना
ज्वलत्प्रदीपाकारं च सिन्दूरतिलकं ददौ 2.16.
चित्रालक्तकरागं च नखरेषु ददौ मुदा
हे देवि तव दासोऽहमित्युच्चार्य्य पुनः पुनः
तपोवनं परित्यज्य राजास्थानान्तरं ययौ
स्थाने स्थानेऽतिरम्ये च पुष्पोद्यानेऽतिनिर्जने
पुष्पभद्रानदीतीरे नीरवातमनोहरे
मधौ मधुकराणां च मधुरध्वनिनादिते
देवोद्याने देववने चित्रे चन्दनकानने
कुन्दानां मालतीनां च कुमुदाम्भोजकानने
निर्जने काञ्चनीस्थाने धन्ये काञ्चनपर्वते
पुष्पचन्दनतल्पे च पुंस्कोकिलरुतश्रुते 2.16.
कामुक्या कामुकः कामात्स रेमे रामया सह
हविषा कृष्णवर्त्मेव ववृधे मदनस्तयोः
रम्यं क्रीडालयं कृत्वा विजहार पुनस्ततः