मणीन्द्रमुख्यखचितक्वणन्मञ्जीररञ्जिताम्
दधतीं कबरीभारं मालतीमाल्यसंयुतम्
चित्रकुण्डलयुग्मश्रीसुषुमापरिशोभिताम्
रत्नकंकणकेयूरशंखभूषणभूषिताम्
दृष्ट्वा तां ललितां रम्यां सुशीलां सुदतीं सतीम्
शंखचूड उवाच का त्वं कामिनि कल्याणि सर्वकल्याणदायिनि
स्वर्गभोगादिसरितिविहारे हाररूपिणि
इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामा वामलोचना 2.16.
तुलस्युवाच तपस्विनीह तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्
कामिनीं कुलजातां च रहस्येकाकिनीं सतीम्
लम्पटोऽसत्कुले जातो धर्मशास्त्रार्थवर्जितः
आपात मधुरामन्ते चान्तकां पुरुषस्य ताम्
हृदये क्षुरधाराभां शश्वन्मधुरभाषिणीम्
कार्य्यार्थे स्वामिवशगामन्यथैवावशां सदा
श्रुतौ पुराणे यासां च चरित्रमनिरूपितम्
तासां को वा रिपुर्मित्रं प्रार्थयन्तीं नवं नवम्
बाह्ये स्वात्मसतीत्वं च ज्ञापयन्तीं प्रयत्नतः
बाह्ये छलाच्छादयन्तीं स्वान्तर्मैथुनलालसाम् 2.16.
मानिनीं मैथुनाभावे कोपिनीं कलहांकुराम्
सुमृष्टान्नं शीततोयमाकांक्षन्तीं च मानसे
सुतात्परमतिस्नेहं कुर्वन्तीं रतिकर्तरि
पश्यन्तीं रिपुतुल्यं च वृद्धं वा मैथुनाक्षमम्
चर्चया भक्षयन्तीं तं कीनाश इव गोरजः
शश्वत्कपटरूपां च सर्वदोषाश्रयां सदा
तपोमार्गार्गलां शश्वन्मुक्तिद्वारकपाटिकाम्
हरेर्भक्तिव्यवहितां सर्वमाया करण्डिकाम्
इन्द्रजालस्वरूपां च मिथ्यावादिस्वरूपिणीम्
नानाविण्मूत्रपूयानामाधारं मलसंयुतम् ।।।2.16.
मायारूपं मायिनां च विधिना निर्मितं पुरा
इत्युक्त्वा तुलसी तं च विरराम च नारद