पुनरेव तु गच्छन्तमागच्छन्तं वसन्तकम्
पुनः स्वचेतनां प्राप्य विललाप पुनः पुनः
शङ्खचूडो महायोगी जैगीषव्यान्मनोरमम्
पठन्सदा तु कवचं सर्वमङ्गलमङ्गलम्
आज्ञया ब्रह्मणः सोऽपि बदरीं वै समाययौ
नवयौवनसम्पन्नं कामदेवसमप्रभम्
श्वेतचम्पकवर्णाभं रत्नभूषणभूषितम्
महारत्नगणाक्लृप्तविमानस्थं मनोहरम्
पारिजातप्रसूनाढ्यमाल्यवन्तं च सुस्मितम् 2.16.
सा दृष्ट्वा सन्निधाने तं मुखमाच्छाद्य वाससा
बभूव सा नम्रमुखी नवसङ्गमलज्जिता
पिबन्ती तन्मुखाम्भोजं लोचनाभ्यां च सन्ततम्
पुष्पचन्दनतल्पस्थां वसन्तीं वाससा वृताम्
सुपीनकठिनश्रोणीं पीनोन्नतपयोधराम्
पक्वबिम्बाधरोष्ठीं च सुनासां सुन्दरीं वराम्
स्वतेजसा परिवृतां सुखदृश्यां मनोरमाम्
सिन्दूरबिन्दुना शश्वत्सीमन्ताधःस्थलोज्ज्वलाम्
करपद्मतलारक्तां नखचन्द्रैर्विभूषिताम्
आरक्तवर्णं ललितमलक्तकसमप्रभम् 2.16.
शरदिन्दुविनिन्द्यैकनखेन्द्वोघविराजिताम्
मणीन्द्रमुख्यखचितक्वणन्मञ्जीररञ्जिताम्
दधतीं कबरीभारं मालतीमाल्यसंयुतम्
चित्रकुण्डलयुग्मश्रीसुषुमापरिशोभिताम्
रत्नकंकणकेयूरशंखभूषणभूषिताम्
दृष्ट्वा तां ललितां रम्यां सुशीलां सुदतीं सतीम्
शंखचूड उवाच का त्वं कामिनि कल्याणि सर्वकल्याणदायिनि
स्वर्गभोगादिसरितिविहारे हाररूपिणि
इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामा वामलोचना 2.16.
तुलस्युवाच तपस्विनीह तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्
कामिनीं कुलजातां च रहस्येकाकिनीं सतीम्