श्यामां सुकेशीं रुचिरां न्यग्रोधपरिमण्डलाम्
नरा नार्य्यश्च तां दृष्ट्वा तुलनां दातुमक्षमाः
सा च भूमिष्ठमात्रेण योग्या स्त्रीप्रकृतिर्यथा
तत्र दैवाब्दलक्षं च चकार परमं तपः
ग्रीष्मे पञ्चतपाः शीते तोयस्था सा च सुन्दरी
विंशत्सहस्रवर्षं च फलतोयाशना च सा
चत्वारिंशत्सहस्राब्दं वाय्वाहारा कृशोदरी
निर्लक्ष्यां चैकपादस्थां दृष्ट्वा तां कमलोद्भवः 2.15.
चतुर्मुखं च सा दृष्ट्वा प्राणंसीद्धंसवाहनम्
ब्रह्मोवाच हरिभक्तिं च मुक्तिं वाऽप्यजरामरतामपि
तुलस्युवाच सर्वज्ञस्यापि पुरतः का लज्जा मम साम्प्रतम्
अहं च तुलसी गोपी गोलोकेऽहं स्थिता पुरा
गोविन्देन सहासक्तामतृप्तां मां च मूर्च्छिताम्
गोविन्दं भर्त्सयामास मां शशाप रुषाऽन्विता
मामुवाच स गोविन्दो मदंशं त्वं चतुर्भुजम्
इत्येवमुक्त्वा देवेशोऽप्यन्तर्धानमवाप सः
अहं नारायणं कान्तं शान्तं सुन्दविग्रहम्
ब्रह्मोवाच तदंशश्चातितेजस्वी चालभज्जन्म भारते ।। 2.15.
साम्प्रतं राधिकाशापाद्दनुवंशसमुद्भवः
गोलोके त्वां पुरा दृष्ट्वा कामोन्मथितमानसः
स च जातिस्मरस्तप्त्वा त्वां ललाभ वरेण च
अधुना तस्य पत्नी च भव भाविनि शोभने
शापान्नारायणस्यैव कलया दैवयोगतः
प्रधाना सर्वपुष्पाणां विष्णुप्राणाधिका भवेत्
वृन्दावने वृक्षरूपा नाम्ना वृन्दावनीति च
वृक्षाधिदेवीरूपेण सार्द्धं कृष्णेन सन्ततम्
इत्येवं वचनं श्रुत्वा सस्मिता हृष्टमानसा
तुलत्युवाच सत्यं ब्रवीमि हे तात न तथा च चतुर्भुजे।।2.15.
अतृप्ताऽहं च गोविन्दे दैवाच्छृङ्गारभंगतः
तत्प्रसादेन गोविन्दं पुनरेव सुदुर्लभम्