संन्यस्य लक्ष्मणं रामो जानक्या रक्षणे वने
लक्ष्मणेति च शब्दं वै कृत्वा मायामृगस्तदा
वैकुण्ठस्य महाद्वारं किङ्करो द्वारपालयोः 2.14.
शापेन सनकादीनां सम्प्राप्तो राक्षसीं तनुम्
अथ शब्दं च सा श्रुत्वा लक्ष्मणेति च विक्लवम्
गते च लक्ष्मणे रामं रावणो दुर्निवारणः
विषसाद च रामश्च वने दृष्ट्वा च लक्ष्मणम्
मूर्च्छां सम्प्राप्य सुचिरं विललाप भृशं पुनः
काले संप्राप्य तद्वार्तां गृधद्वारा नदीतटे
लङ्कां गत्वा रघुश्रेष्ठश्चावधीत्सायकेन च
तां च वह्निपरीक्षां व कारयामास सत्वरम्
छाया चोवाच वह्निं च रामं च विनयान्विता
वह्निरुवाच कृत्वा तपस्यां तत्रैव स्वर्गलक्ष्मीर्भविष्यसि ।। 2.14.
सा च तद्वचनं श्रुत्वा प्रतेपे पुष्करे तपः
सा च कालेन तपसा यज्ञकुण्डसमुद्भवा
कृते युगे वेदवती कुशध्वजसुता शुभा
तच्छाया द्रौपदी देवी द्वापरे द्रुपदात्मजा
नारद उवाच इति वै चित्तसन्देहं दूरीकुरु महाप्रभो
नारायण उवाच रूपयौवनसम्पन्ना छाया सा बहुविह्वला
रामाग्न्योराज्ञया तप्त्वा ययाचे शङ्करं वरम्
पतिं देहि पतिं देहि पतिं देहि त्रिलोचन
शिवस्तत्प्रार्थनां श्रुत्वा सस्मितो रसिकेश्वरः
तेनासीत्पाण्डवानां च पञ्चानां कामिनी प्रिया 2.14.
अथ संप्राप्य लङ्कायां सीतां रामो मनोहराम्
एकादशसहस्राब्दं कृत्वा राज्यं च भारते
कमलांशा वेदवती कमलायां विवेश सा
सततं मूर्तिमन्तश्च वेदाश्चत्वार एव च
कुशध्वजसुताख्यानमुक्तं संक्षेपतस्तव
नारायण उवाच नृपेण सार्द्धं सा रागाद्रेमे वै गन्धमादने
शय्यां रतिकरींकृत्वा पुष्पचन्दनचर्चिता