एकमन्वन्तरं चैव पुष्करे च तपस्विनी
तथाऽपि पुष्टा न कृशा नवयौवनसंयुता
जन्मान्तरे ते भर्त्ता च भविष्यति हरिः स्वयम्
इति श्रुत्वा तु सा रुष्टा चकार च पुनस्तपः 2.14.
तत्रैवं सुचिरं तप्त्वा विश्वस्य समुवास सा
दृष्ट्वा साऽतिथिभक्त्या च पाद्यं तस्मै ददौ किल
तच्च भुक्त्वा स पापिष्ठश्चावात्सीत्तत्समीपतः
तां च दृष्ट्वा वरारोहां पीनोन्नतपयोधराम्
मूर्च्छामवाप कृपणः कामबाणप्रपीडितः
सा सती कोपदृष्ट्या च स्तम्भितं तं चकार ह
तुष्टाव मनसा देवीं पद्मांशां पद्मलोचनाम्
शशाप च मदर्थे त्वं विनश्यसि सबान्धवः
इत्युक्त्वा सा च योगेन देहत्यागं चकार ह
अहो किमद्भुतं दृष्टं किं कृतं वा मयाऽधुना ।। 2.14.
सा च कालान्तरे साध्वी बभूव जनकात्मजा
महातपस्विनी सा च तपसा पूर्वजन्मनः
संप्राप्य तपसाऽऽराध्य स्वामिनं च जगत्पतिम्
जातिस्मरा स्म स्मरति तपसश्च क्रमं पुरा
नानाप्रकारविभवं चकार सुचिरं सती
गुणिनं रसिकं शान्तं कान्तवेषमनुत्तमम्
पितुर्वचःपालनार्थं सत्यसन्धो रघूत्तमः
तस्थौ समुद्रनिकटे सीतया लक्ष्मणेन च
तं रामं दुःखितं दृष्ट्वा स च दुःखी बभूव ह
वह्निरुवाच सीताहरणकालोऽयं तवैव समुपस्थितः ।। 2.14.
दैवं च दुर्निवार्य्यं वै न च दैवात्परं बलम्
दास्यामि सीतां तुभ्यं च परीक्षासमये पुनः
रामस्तद्वचनं श्रुत्वा न प्रकाश्य च लक्ष्मणम्
वह्निर्योगेन सीतावन्मायासीतां चकार ह
सीतां गृहीत्वा स ययौ गोप्यं वक्तुं निषेध्य च
एतस्मिन्नन्तरे रामो ददर्श कनकं मृगम्