ज्ञानाधिदेवे सर्वज्ञे ज्ञानं पृच्छामि किं वृथा
त्वामेव वाग्धनं प्रश्नमलं स्वाश्रयमागमे
श्रीमहादेव उवाच सूर्य्यः शशाप इति मे हेतुरागमकोपयोः
पुत्रवात्सल्यशोकेन सूर्य्यं हन्तुं समुद्यतः
त्वां ये शरणमापन्ना ध्यानेन वचसाऽपि वा
साक्षाद्ये शरणापन्नास्तत्फलं किं वदामि भोः
किं मे भक्तस्य भविता तन्मे ब्रूहि जगत्प्रभो 2.13.
श्रीभगवानुवाच वैकुण्ठे घटिकार्द्धेन शीघ्रं याहि नृपालयम्
वृषध्वजो मृतः कालाद्दुर्निवार्य्यात्सुदारुणात्
तत्पुत्रौ च महाभागौ धर्मध्वजकुशध्वजौ
राज्यभ्रष्टौ श्रिया भ्रष्टौ कमलातापसावुभौ
सम्पद्युक्तौ तदा तौ च नृपश्रेष्ठौ भविष्यतः
इत्युक्त्वा च सलक्ष्मीकः सभातोऽभ्यन्तरं गतः
शिवश्च तपसे शीघ्रं परिपूर्णतमो ययौ
नारायण उवाच प्रत्येकं वरमिष्टं च संप्रापतुरभीप्सितम्
महालक्ष्म्या वरेणैव तौ पृध्वीशौ बभूवतुः
कुशध्वजस्य पत्नी च देवी मालावती सती
सा च भूतलसम्बन्धाज्ज्ञानयुक्ता बभूव ह ।। कृत्वा वेदध्वनिं स्पष्टमुत्तस्थौ सूतिकागृहे
वेदध्वनिं सा चकार जातमात्रेण कन्यका
जातमात्रेण सुस्नाता जगाम तपसे वनम्
एकमन्वन्तरं चैव पुष्करे च तपस्विनी
तथाऽपि पुष्टा न कृशा नवयौवनसंयुता
जन्मान्तरे ते भर्त्ता च भविष्यति हरिः स्वयम्
इति श्रुत्वा तु सा रुष्टा चकार च पुनस्तपः 2.14.
तत्रैवं सुचिरं तप्त्वा विश्वस्य समुवास सा
दृष्ट्वा साऽतिथिभक्त्या च पाद्यं तस्मै ददौ किल
तच्च भुक्त्वा स पापिष्ठश्चावात्सीत्तत्समीपतः
तां च दृष्ट्वा वरारोहां पीनोन्नतपयोधराम्
मूर्च्छामवाप कृपणः कामबाणप्रपीडितः
सा सती कोपदृष्ट्या च स्तम्भितं तं चकार ह