नवीननीरदश्यामं सुन्दरं च चतुर्भुजम्
चन्दनोक्षितसर्वांगं भूषितं पीतवाससा
विद्याधरीनृत्यगीतं शृण्वन्तं सस्मितं मुदा
तं ननाम महादेवो ब्रह्माणं च ननाम सः
कश्यपश्च महाभक्त्या तुष्टाव च ननाम च
सुखासने सुखासीनं विश्रान्तं चन्द्रशेखरम्
अक्रोधं सत्त्वसंसर्गात्प्रसन्नं सस्मितं मुदा 2.13.
तमुवाच प्रसन्नात्मा प्रसन्नं सुरसंसदि
श्रीभगवानुवाच लौकिकं वैदिकं चैव त्वां पृच्छामि तथा ऽपि शम्
तपसां फलदातारं दातारं सर्वसम्पदाम्
ज्ञानाधिदेवे सर्वज्ञे ज्ञानं पृच्छामि किं वृथा
त्वामेव वाग्धनं प्रश्नमलं स्वाश्रयमागमे
श्रीमहादेव उवाच सूर्य्यः शशाप इति मे हेतुरागमकोपयोः
पुत्रवात्सल्यशोकेन सूर्य्यं हन्तुं समुद्यतः
त्वां ये शरणमापन्ना ध्यानेन वचसाऽपि वा
साक्षाद्ये शरणापन्नास्तत्फलं किं वदामि भोः
किं मे भक्तस्य भविता तन्मे ब्रूहि जगत्प्रभो 2.13.
श्रीभगवानुवाच वैकुण्ठे घटिकार्द्धेन शीघ्रं याहि नृपालयम्
वृषध्वजो मृतः कालाद्दुर्निवार्य्यात्सुदारुणात्
तत्पुत्रौ च महाभागौ धर्मध्वजकुशध्वजौ
राज्यभ्रष्टौ श्रिया भ्रष्टौ कमलातापसावुभौ
सम्पद्युक्तौ तदा तौ च नृपश्रेष्ठौ भविष्यतः
इत्युक्त्वा च सलक्ष्मीकः सभातोऽभ्यन्तरं गतः
शिवश्च तपसे शीघ्रं परिपूर्णतमो ययौ
नारायण उवाच प्रत्येकं वरमिष्टं च संप्रापतुरभीप्सितम्
महालक्ष्म्या वरेणैव तौ पृध्वीशौ बभूवतुः
कुशध्वजस्य पत्नी च देवी मालावती सती
सा च भूतलसम्बन्धाज्ज्ञानयुक्ता बभूव ह ।। कृत्वा वेदध्वनिं स्पष्टमुत्तस्थौ सूतिकागृहे
वेदध्वनिं सा चकार जातमात्रेण कन्यका
जातमात्रेण सुस्नाता जगाम तपसे वनम्