सर्वाराध्यं च सर्वेशं सर्वज्ञं सर्वकारणम्
कथमेतादृशी देवी वृक्षत्वं समवाप ह
सन्दिग्धं मे मनो लोलं प्रेरयेन्मां मुहुर्मुहुः ।। छेत्तुमर्हसि सन्देहं सर्वसन्देहभञ्जना
नारायण उवाच यशस्वी कीर्तिमांश्चैव विष्णोरंशसमुद्भवः
तत्पुत्रो धर्मसावर्णिर्धर्मिष्ठो वैष्णवः शुचिः
तत्पुत्रो देवसावर्णिर्विष्णुव्रतपरायणः
वृषध्वजश्च तत्पुत्रो वृषध्वजपरायणः 2.13.
पुत्रादपि परः स्नेहो नृपे तस्मिञ्छिवस्य च
पूजां च सर्वदेवानां दूरीभूतां चकार सः
माघे सरस्वतीपूजां दूरीभूतां चकार सः
न कोऽपि देवो भूपेन्द्रं शशाप शिवकारणात्
शूलं गृहीत्वा तं सूर्य्यं धृतवाच्छङ्करः स्वयम्
शिवस्त्रिशूलहस्तश्च ब्रह्मलोकं ययौ क्रुधा
शूलं गृहीत्वा तत्रापि धृतवाञ्छङ्करो रविम्
नारायणं च सर्वेशं ते ययुः शरणं भिया
सर्वे निवेदनं चक्रुर्भियस्ते कारणं हरौ
नारायणश्च कृपयाऽभयं तेभ्यो ददौ मुने 2.13.
स्मरन्ति ये यत्र तत्र मां विपत्तौ भयान्विताः
पाताऽहं जगतां देवः कर्त्ताऽहं सततं सदा
शिवोऽहं त्वमहं चापि सूर्य्योऽहं त्रिगुणात्मकः
यूयं गच्छत भद्रं वो भविष्यति भयं कुतः
आशुतोषः स भगवाञ्छरण्यश्च सतां गतिः
सुदर्शनं शिवश्चैव मम प्राणाधिकप्रियौ
शक्तः स्रष्टुं महादेवः सूर्य्यकोटिं च लीलया
बाह्यज्ञानं तन्न किंचिद्ध्यायतो मां दिवानिशम्
अहमेव चिन्तयामि तत्कल्याणं दिवानिशम्
शिवस्वरूपो भगवाञ्छिवाधिष्ठातृदेवता 2.13.
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चागमच्छङ्करः स्वयम्
अवरुह्य वृषात्तूर्णं भक्तिनम्रात्मकन्धरः
रत्नसिंहासनस्थं च रत्नालङ्कारभूषितम्