इत्युक्त्वा राधिकानाथो जगामान्तःपुरं मुने
गोलोके च स्थिता गंगा वैकुण्ठे शिवलोकके 2.11.
तत्रैव सा गता गंगा चाज्ञया परमात्मनः
इत्येवं कथितं सर्वं गंगोपाख्यानमुत्तमम्
नारद उवाच एता नारायणस्यैव चतस्रश्च प्रिया इति
गंगा जगाम वैकुण्ठमिदमेव श्रुतं मया
नारायण उवाच गत्वोवाच तया सार्द्धं प्रणम्य जगदीश्वरम्
ब्रह्मोवाच तदधिष्ठातृदेवीयं रूपेणाप्रतिमा भुवि
नवयौवनसम्पन्ना सुशीला सुन्दरी वरा
यदङ्गसम्भवा नान्यं वृणोतीयं च तं विना
समुद्यता पातुमिमां भीतेयं बुद्धिपूर्वकम्
सर्वं विशुष्कं गोलोकं दृष्ट्वाऽहमगमं तदा
सर्वान्तरात्मा सर्वं नो ज्ञात्वाऽभिप्रायमेव च
दत्त्वाऽस्यै राधिकामन्त्रं पूरयित्वा च गोलकम् 2.12.
गान्धर्वेण विवाहेन गृहाणेमां सुरेश्वरीम्
पुंरत्नं पुंसु देवेषु स्त्रीरत्नं स्त्रीष्वियं सती
उपस्थितां च यः कन्यां न गृह्णाति मदेन च
यो भवेत्पण्डितः सोऽपि प्रकृतिं नावमन्यते
त्वमेव भगवा नाद्यो निर्गुणः प्रकृतेः परः
कृष्णवामांगसम्भूता परमा राधिका पुरा
तेन त्वां सा वृणोत्येव यतस्त्वद्देहसम्भवा
इत्येवमुक्त्वा धाता च तां समर्प्य जगाम सः
शय्यां रतिकरीं कृत्वा पुष्पचन्दनचर्चिताम्
गां पृथ्वीं च गता यस्मात्स्वस्थानं पुनरागता 2.12.
मूर्च्छां सम्प्राप सा देवी नवसङ्गममात्रतः
तद्दृष्ट्वा दुःखिता वाणी सापत्न्येर्ष्याविवर्जिता
गङ्गया सहितस्यैव तिस्रो भार्या रमापतेः
नारद उवाच तुलसी कुत्र सम्भूता का वा सा पूर्वजन्मनि
कस्य वा सा कुले जाता कस्य कन्या तपस्विनी
निर्विकल्पं निरीहं च सर्वसाक्षिस्वरूपकम्