श्रीकृष्णस्य वचः श्रुत्वा सस्मितः कमलोद्भवः
धाता चतुर्णां वेदानामुवाच चतुराननः ।। 2.11.
गङ्गा त्वदङ्गसम्भूता प्रभोर्वै रासमण्डले
कृष्णांशा च त्वदंशा च त्वत्कन्यासदृशी प्रिया
भविष्यति पतिस्तस्या वैकुण्ठे च चतुर्भुजः
गोलोकस्था च या राधा सर्वत्रस्था तथात्मिका
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा स्वीचकार च सस्मिता
तत्रैव संवृता शान्ता तस्थौ तेषां च मध्यतः
तत्तोयं ब्रह्मणा किञ्चित्स्थापितं च कमण्डलौ
गङ्गायै राधिकामन्त्रं प्रददौ कमलोद्भवः
सर्वं तत्सामवेदोक्तं पुरश्चर्य्याक्रमं तथा
लक्ष्मीः सरस्वती गंगा तुलसी विश्वपावनी 2.11.
अथ तं सस्मितः कृष्णो ब्रह्माणं समुवाच ह
श्रीकृष्ण उवाच शृणु कालस्य वृत्तान्तं यदतीतं निशामय
यूयं च येऽन्यदेवाश्च मुनयो मनवस्तथा
ते ते जीवन्ति गोलोके कालचक्र विवर्जिते
ब्रह्माद्या येऽन्यविश्वस्थास्ते लीना अधुना मयि
गत्वा सृष्टिं कुरु पुनर्ब्रह्मलोकादिकं परम्
एवमन्येषु विश्वेषु सृष्ट्वा ब्रह्मादिकं पुनः
मच्चक्षुषोर्निमेषेण ब्रह्मणः पतनं भवेत्
इत्युक्त्वा राधिकानाथो जगामान्तःपुरं मुने
गोलोके च स्थिता गंगा वैकुण्ठे शिवलोकके 2.11.
तत्रैव सा गता गंगा चाज्ञया परमात्मनः
इत्येवं कथितं सर्वं गंगोपाख्यानमुत्तमम्
नारद उवाच एता नारायणस्यैव चतस्रश्च प्रिया इति
गंगा जगाम वैकुण्ठमिदमेव श्रुतं मया
नारायण उवाच गत्वोवाच तया सार्द्धं प्रणम्य जगदीश्वरम्
ब्रह्मोवाच तदधिष्ठातृदेवीयं रूपेणाप्रतिमा भुवि
नवयौवनसम्पन्ना सुशीला सुन्दरी वरा
यदङ्गसम्भवा नान्यं वृणोतीयं च तं विना