मूर्च्छां प्रापुः सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
स्थलं सर्वं जलाकीर्णं हीनराधाहरिं तथा
ध्यानेन धाता बुबुधे सर्वमेतदभीप्सितम्
ततो ब्रह्मादयः सर्वे तुष्टुवुः परमेश्वरम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वाग्बभूवाशरीरिणी
सर्वात्माऽहमियं शक्तिर्भक्तानुग्रहविग्रहा
मनवो मानवाः सर्वे मुनयश्चैव वैष्णवाः 2.10.
मूर्तिं द्रष्टुं च सुव्यग्रा यूयं यदि सुरेश्वराः
स्वयं विधाता त्वं ब्रह्मन्नाज्ञां कुरु जगद्गुरो
अपूर्वमन्त्रनिकरैः सर्वाभीष्टफलप्रदैः
मन्मन्त्रं कवचं स्तोत्रं कृत्वा यत्नेन गोपय
सहस्रेषु शतेष्वेको मन्मन्त्रोपासको भवेत्
अन्यथा च भविष्यन्ति सर्वे गोलोकवासिनः
जनाः पञ्चप्रकाराश्च युक्ताः स्रष्टुर्भवे भवे
अधोनिवासिनः केचिद्ब्रह्मलोकनिवासिनः
इदं कर्तुं महादेवः करोतु सुरसंसदि
इत्येवमुक्त्वा गगने विरराम सनातनः 2.10.
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ज्ञानेशो ज्ञानिनां वरः
संयुक्तं विष्णुमायाद्यैर्मन्त्राद्यैः शास्त्रमुत्तमम्
गंगातोयमुपस्पृश्य मिथ्या यदि वदेज्जनः
इत्युक्ते शङ्करे ब्रह्मन्गोलोके सुरसंसदि
ते तं दृष्ट्वा च संहृष्टाः संस्तूय पुरुषोत्तमम्
कालेन शम्भुर्भगवाञ्छास्त्रदीपं चकार सः
सा चैवं द्रवरूपा या गङ्गा गोलोकसम्भवा
स्थाने स्थाने स्थापिता सा कृष्णेन परमात्मना
नारद उवाच क्व गता सा महाभागा तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच जगाम तं च वैकुण्ठं शापान्ते पुनरेव सा
भारतं भारती त्यक्त्वा चागमत्तद्धरेः पदम्
गङ्गा सरस्वती लक्ष्मीश्चैतास्तिस्रः प्रिया हरेः
नारद उवाच धातुः कमण्डलुस्था च शङ्करस्य शिरोगता