यत्तोयकणिकास्पर्शः पापिनां च पितामह
इत्येवं कथितं ब्रह्मन्गंगापद्यैकविंशतिम्
नित्यं यो हि पठेद्भक्त्या संपूज्य च सुरेश्वरीम्
अपुत्रो लभते पुत्रं भार्याहीनो लभेत्प्रियाम्
अस्पष्टकीर्तिः सुयशा मूर्खो भवति पण्डितः
शुभं भवेत्तु दुःस्वप्नं गङ्गास्नानफलं लभेत्
नारायण उवाच जगाम तां गृहीत्वा च यत्र नष्टश्च सागराः ।। 2.10.
वैकुण्ठं ते ययुस्तूर्णं गङ्गायाः स्पर्शवायुना
इत्येवं कथितं सर्वं गङ्गोपाख्यानमुत्तमम्
नारद उवाच द्रवतां च गतायां च राधायां किं बभूव ह
तत्रस्थाश्च जना ये ये ते च किं चक्रुरुद्यमम्
नारायण उवाच कृष्णः संपूज्य तां राधामवसद्रासमण्डले
कृष्णेन पूजितां तां तु संपूज्यादृतमानसाः
एतस्मिन्नन्तरे कृष्ण संगीतं च सरस्वती
तुष्टो ब्रह्मा ददौ तस्यै महारत्नाढ्यमालिकाम्
कृष्णः कौस्तुभरत्नं च सर्व रत्नात्परं वरम्
नारायणश्च भगवन्वनमालां मनोहराम् 2.10.
विष्णुमाया भगवती मूलप्रकृतिरीश्वरी
धर्मबुद्धिं च धर्मस्तु यशश्च विपुलं भवे
एतस्मिन्नन्तरे शम्भुर्ब्रह्मणा प्रेरितो मुहुः
मूर्च्छां प्रापुः सुराः सर्वे चित्रपुत्तलिका यथा
स्थलं सर्वं जलाकीर्णं हीनराधाहरिं तथा
ध्यानेन धाता बुबुधे सर्वमेतदभीप्सितम्
ततो ब्रह्मादयः सर्वे तुष्टुवुः परमेश्वरम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वाग्बभूवाशरीरिणी
सर्वात्माऽहमियं शक्तिर्भक्तानुग्रहविग्रहा
मनवो मानवाः सर्वे मुनयश्चैव वैष्णवाः 2.10.
मूर्तिं द्रष्टुं च सुव्यग्रा यूयं यदि सुरेश्वराः
स्वयं विधाता त्वं ब्रह्मन्नाज्ञां कुरु जगद्गुरो
अपूर्वमन्त्रनिकरैः सर्वाभीष्टफलप्रदैः