यत्र यत्र भवेद्गङ्गे मन्नामगुणकीर्त्तनम्
सार्द्धं सरिद्भिः श्रेष्ठाभिः सरस्वत्या दिभिः शुभे
यद्रेणुस्पर्शमात्रेण पूतो भवति पातकी
ज्ञानेन त्वयि ये भक्त्या मन्नामस्मृतिपूर्वकम्
पार्षदप्रवरास्ते च भविष्यन्ति हरेश्चिरम्
मृतस्य बहुपुण्येन तच्छवं त्वयि विन्यसेत्
कायव्यूहं ततः कृत्वा भोजयित्वा स्वकर्मकम् 2.10.
अज्ञानी त्वज्जलस्पर्शाद्यदि प्राणान्समुत्सृजेत्
अन्यत्र वा त्यजेत्प्राणांस्त्वन्नामस्मृतिपूर्वकम्
अन्यत्र वा त्यजेत्प्राणान्मन्नामस्मृतिपूर्वकम्
तीर्थेऽप्यतीर्थे मरणे विशेषो नास्ति कश्चन
पूतं कर्तुं स शक्तो हि लीलया भुवनत्रयम्
मद्भक्तबान्धवा ये ये ते ते पुण्यधियः शुभे
यत्र तत्र मृता ये च ज्ञानाज्ञानेन वा सति
इत्युक्त्वा श्रीहरिस्तां च तमुवाच भगीरथम्
भगीरथस्तां तुष्टाव पूजयामास भक्तितः
श्रीकृष्णं प्रणनामाथ परमात्मानमीश्वरम् 2.10.
नारद उवाच पूजां चकार नृपतिर्वद वेदविदां वर
श्रीनारायण उवाच पादौ प्रक्षाल्य चाचम्य संयतो भक्तिपूर्वकम्
गणेशं च दिनेशं च वह्निं विष्णुं शिवं शिवाम्
गणेशं विघ्ननाशाय निष्पापाय दिवाकरम्
शिवं ज्ञानाय तदिनां शिवां बुद्धिविवृद्धये
दध्यावनेन तद्ध्यानं शृणु नारद तत्त्वतः
श्वेतचम्पकवर्णाभां गङ्गां पापप्रणाशिनीम्
वह्निशुद्धांशुकाधानां रत्नभूषणभूषिताम्
ईषद्धासप्रसन्नास्यां शश्वत्सुस्थिरयौवनाम्
बिभ्रतीं कबरीभारं मालतीमाल्यसंयुताम् 2.10.
कस्तूरीपत्रकं गण्डे नानाचित्रसमन्वितम्
मुक्तापंक्तिप्रभाजुष्टदन्तपंक्तिमनोहराम्
कठिनं श्रीफलाकारं स्तनयुग्मं च बिभ्रतीम्