गद्गदाः साश्रुनेत्राश्च नरास्ते वैष्णवोत्तमाः गृहाद्याश्च मयि न्यस्तास्ते नराः वैष्णवोत्तमाः
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं मत्तः सर्वं चराचरम्
असंख्यकोटिब्रह्माण्डं ब्रह्मविष्णुशिवादयः
तेजःस्वरूपं परमं भक्तानुग्रहविग्रहम्
सर्वे प्राकृतिका मत्त आविर्भूतास्तिरोहिताः
इत्येवमुक्त्वा देवेशो विरराम तयोः पुरः
गङ्गोवाच तवाज्ञया च राजेन्द्र तपसा चैव साम्प्रतम् ।। 2.10.
यानि कानि च पापानि मह्यं दास्यन्ति पापिनः
कतिकालं परिमितं स्थितिर्मे तत्र भारते
ममान्यद्वाच्छितं यद्यत्सर्वं जानासि सर्ववित्
श्रीकृष्ण उवाच पतिस्ते रुद्ररूपोऽयं लवणोदो भविष्यति
ममैवांशः समुद्रश्च त्वं च लक्ष्मीस्वरूपिणी
यावत्त्यः सन्ति नद्यश्च भारत्याद्याश्च भारते
अद्यप्रभृति देवेशि कलेः पञ्च सहस्रकम्
नित्यं वारिधिना सार्द्धं करिष्यसि रहो रतिम्
त्वां तोषयन्ति स्तोत्रेण भगीरथकृतेन च
ध्यानेन कौथुमोक्तेन ध्यात्वा त्वां पूजयिष्यति 2.10.
गङ्गा गङ्गेति यो ब्रूयाद्यो जनानां शतैरपि
सहस्रपापिनां स्नानाद्यत्पापं ते भविष्यति
पापिनां तु सहस्राणां शवस्पर्शेन यत्तव
यत्र यत्र भवेद्गङ्गे मन्नामगुणकीर्त्तनम्
सार्द्धं सरिद्भिः श्रेष्ठाभिः सरस्वत्या दिभिः शुभे
यद्रेणुस्पर्शमात्रेण पूतो भवति पातकी
ज्ञानेन त्वयि ये भक्त्या मन्नामस्मृतिपूर्वकम्
पार्षदप्रवरास्ते च भविष्यन्ति हरेश्चिरम्
मृतस्य बहुपुण्येन तच्छवं त्वयि विन्यसेत्
कायव्यूहं ततः कृत्वा भोजयित्वा स्वकर्मकम् 2.10.
अज्ञानी त्वज्जलस्पर्शाद्यदि प्राणान्समुत्सृजेत्
अन्यत्र वा त्यजेत्प्राणांस्त्वन्नामस्मृतिपूर्वकम्
अन्यत्र वा त्यजेत्प्राणान्मन्नामस्मृतिपूर्वकम्