ततो दशगुणं पुण्यं नराणामुत्तरायणे
अक्षयायां च तत्तुल्यं नैतद्वेदे निरूपितम्
सामान्यदिवसे स्नानं ध्यानाच्छतगुणं फलम्
माघस्य सितसप्तम्यां भीष्माष्टम्यांतथैव च
ततोऽपि द्विगुणं पुण्यं नन्दायां तव दुर्लभम्
नन्दासमं च वारुण्यां महत्पूर्वं चतुर्गुणम्
पुण्यं कोटिगुणं चैव सामान्यस्नानतो भवेत् 2.10.
पुण्येऽप्यर्द्धोदये काले ततः शतगुणं फलम्
फलसन्धानरहिता जीवन्मुक्ताश्च वैष्णवाः
गुरुवक्त्राद्विष्णुमन्त्रो यस्य कर्णे विशेत्परः
पुरुषाणां शतं पूर्वं पैतृकं च परं शतम्
भगिनीं भ्रातरं चैव भागिनेयं च मातुलम्
गुरुं च ज्ञानदातारं मित्रं च सहचारिणम्
उद्धरेदात्मना सार्द्धं मन्त्रग्रहणमात्रतः
तस्य संस्पर्शनात्पूतं तीर्थं च भुवि भारते
पादोदकस्थानमिदं तीर्थमेव भवेद्ध्रुवम्
खादन्ति नो वैष्णवाश्च सदा नैवेद्यभोजिनः 2.10.
पूतानि सर्वतीर्थानि तेषां च स्पर्शनादहो
तत्पापानि पलायन्ते वैनतेयादिवोरगाः
विष्णोः सुदर्शनं चक्रं सन्ततं तांश्च रक्षति
गद्गदाः साश्रुनेत्राश्च नरास्ते वैष्णवोत्तमाः गृहाद्याश्च मयि न्यस्तास्ते नराः वैष्णवोत्तमाः
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तं मत्तः सर्वं चराचरम्
असंख्यकोटिब्रह्माण्डं ब्रह्मविष्णुशिवादयः
तेजःस्वरूपं परमं भक्तानुग्रहविग्रहम्
सर्वे प्राकृतिका मत्त आविर्भूतास्तिरोहिताः
इत्येवमुक्त्वा देवेशो विरराम तयोः पुरः
गङ्गोवाच तवाज्ञया च राजेन्द्र तपसा चैव साम्प्रतम् ।। 2.10.
यानि कानि च पापानि मह्यं दास्यन्ति पापिनः
कतिकालं परिमितं स्थितिर्मे तत्र भारते
ममान्यद्वाच्छितं यद्यत्सर्वं जानासि सर्ववित्