कथं शशाप सा गङ्गा पूजितां तां सरस्वतीम्
तेजस्विन्योर्द्वयोर्वादकारणं श्रुतिसुन्दरम्
नारायण उवाच यस्याः स्मरणमात्रेण सर्वपापात्प्रमुच्यते
लक्ष्मीस्सरस्वती गङ्गा तिस्रो भार्य्या हरेरपि
चकार सैकदा गङ्गा विष्णोर्मुखनिरीक्षणम्
विभुर्जहास तद्वक्त्रं निरीक्ष्य च मुदा क्षणम्
बोधयामास तां पद्मा सत्त्वरूपा च सस्मिता 2.6.
उवाच गङ्गां भर्त्तारं रक्तास्या रक्तलोचना
सरस्वत्युवाच धर्मिष्ठस्य वरिष्ठस्य विपरीता खलस्य च
ज्ञातं सौभाग्यमधिकं गंगायां ते गदाधर
गंगायाः पद्मया सार्द्धं प्रीतिश्चापि सुसम्मता
किं जीवनेन मेऽत्रैव दुर्भगायाश्च साम्प्रतम्
त्वां सर्वेशं सत्त्वरूपं ये वदन्ति मनीषिणः
सरस्वतीवचः श्रुत्वा दृष्ट्वा तां कोपसंयुताम्
गते नारायणे गंगामवोचन्निर्भयं रुषा
हे निर्लज्जे सकामे त्वं स्वामिगर्वं करोषि किम्
मानहानिं करिष्यामि तवाद्य हरिसन्निधौ 2.6.
इत्येवमुक्त्वा गंगाया जिघृक्षुं केशमुद्यताम्
शशाप वाणी तां पद्मां महाकोपवती सती
विपरीतं यतो दृष्ट्वा किंचिन्नो वक्तुमर्हसि
शापं श्रुत्वा च सा देवी न शशाप चुकोप न
अत्युद्धतां च तां दृष्ट्वा कोपप्रस्फुरितानना
गंगोवाच वाग्दुष्टा वागधिष्ठात्री देवीयं कलहप्रिया
यावती योग्यताऽस्याश्च यावती शक्तिरेव वा
स्वबलं यन्मम बलं विज्ञापयितुमर्हतु
अधो मर्त्यं सा प्रयातु सन्ति यत्रैव पापिनः 2.6.
इत्येवं वचनं श्रुत्वा तां शशाप सरस्वती
एतस्मिन्नन्तरे तत्र भगवानाजगाम ह
सरस्वतीं करे धृत्वा वासयामास वक्षसि
श्रुत्वा रहस्यं तासां च शापस्य कलहस्य च