गच्छ पार्वति कैलासं सुताभ्यां स्वामि ना सह
भविता कलया जन्म सर्वेषां च व्रजेश्वरि
प्रणम्य श्रीहरिं देवाः स्वालयं प्रययुर्मुदा
हरिणा योजितं कर्म कर्तुं व्यग्रा महीं ययुः
उवाच राधिकां कृष्णो वृषभानुगृहं व्रज
अहं यास्यामि मथुरां वसुदेवालयं प्रिये
राधा प्रणम्य श्रीकृष्णं रक्तपंकजलोचना
स्थायंस्थायं क्वचिद्यांती गत्वागत्वा पुनः पुनः
पपौ चक्षुश्चकोराभ्यां निमेषरहिता सती
ततः प्रदक्षिणीकृत्य सप्तधा परमेश्वरी 4.6.
आजग्मुर्गोपिकानां च त्रिःसप्तशतकोटयः
गोपानां गोपिकानां च समूहैः सह राधिका
त्रयस्त्रिंशद्वयस्याभिर्गोपीभिः सह सुंदरी
हरिणा योजितं स्थानं प्रजग्मुर्नंदगोकुलम्
महीं गतायां राधायां गोपीभिः सह गोपकैः
संभाष्य गोपान्गोपीश्च नियोज्य स्वीयकर्मणि
पूर्वं यद्यदपत्यं च देवकीवसुदेवयोः
शेषांशं सप्तमं गर्भं माययाऽऽकृष्य गोकुले
मृते मुनौ किं चकार श्रीकृष्णो भक्तवत्सलः
श्रीनारायण उवाच कृत्वा वक्षसि तद्देहं रुरोदोच्चैर्यथा नरः
बाहुभ्यां च समाश्लिष्य पिपेषोद्रिक्तमोहतः
रक्तमांसास्थिहीनं तच्छरीरं च महात्मनः
दग्धं लोहितमांसास्थि ज्वलता जठराग्निना
चितां चन्दनकाष्ठेन निर्माय मधुसूदनः
ददौ चितायामग्निं च काष्ठं दत्त्वा शवोपरि
तद्देहे भस्मसाद्भूते नेदुर्दुन्दुभयो दिवि
एतस्मिन्नन्तरे तत्र रत्नसारविनिर्मितम्
पार्षदप्रवरैर्युक्तं श्रीकृष्णसदृशैर्वरैः 4.30.
अवरुह्य रथात्तूर्णं पार्षदप्रवरा हरेः ।। सर्वे समानरूपास्ते प्रणम्य राधिकेश्वरौ
धृतवन्तं सूक्ष्मदेहं प्रणमय्य मुनीश्वरम्