ततो ददर्श तत्रैव ब्रह्म ज्योतिः सनातनम्
सस्मितं मुरलीहस्तं भक्तानुग्रहकारकम्
वरं तस्मै ददौ तुष्टो वरेशः समयोचितम्
ब्रह्माण्डासंख्यनिलयो भव वत्स लयावधि रोगमृत्युजराशोकपीडादिपरिवर्जितः
इत्युक्त्वा तद्दक्षकर्णे महामन्त्रं षडक्षरम्
प्रणवादिचतुर्थ्यन्तं कृष्ण इत्यक्षरद्वयम्
मन्त्रं दत्त्वा तदाहारं कल्पयामास वै प्रभुः
प्रतिविश्वेषु नैवेद्यं दद्याद्वै वैष्णवो जनः
निर्गुणस्यात्मनश्चैव परिपूर्णतमस्य च 2.3.
यद्ददाति व नैवेद्यं यस्मै देवाय यो जनः
तं च मन्त्रं वरं दत्त्वा तमुवाच पुनर्विभुः
कृष्णस्य वचनं श्रुत्वा तमुवाच महाविराट्
महाविराडुवाच सन्ततं यावदायुर्मे क्षणं वा सुचिरं च वा
त्वद्भक्तियुक्तो यो लोके जीवन्मुक्तः स सन्ततम्
किं तज्जपेन तपसा यज्ञेन यजनेन च
कृष्णभक्तिविहीनस्य पुंसः स्याज्जीवनं वृथा
यावदात्मा शरीरेऽस्ति तावत्स्याच्छक्तिसंयुतः
स च त्वं च महाभाग सर्वात्मा प्रकृतेः परः
इत्युक्त्वा बालकस्तत्र विरराम च नारद 2.3.
श्रीकृष्ण उवाच असंख्यब्रह्मणां पाते पातस्ते न भविष्यति
अंशेन प्रतिविध्यण्डे त्वं च पुत्र विराड् भव
ललाटे ब्रह्मणश्चैव रुद्राश्चैकादशैव तु
कालाग्निरुद्रस्तेष्वेको विश्वसंहारकारकः
मद्भक्तियुक्तः सततं भविष्यसि वरेण मे
मातरं कमनीयां च मम वक्षःस्थलस्थिताम्
गत्वा च नाकं ब्रह्माणं शङ्करं स उवाच ह
श्रीकृष्ण उवाच महाविराड् लोमकूपे क्षुद्रस्य च विधेः शृणु
गच्छ वत्स महादेव ब्रह्मभालोद्भवो भव
इत्युक्त्वा जगतां नाथो विरराम विधेः सुतः 2.3.
महाविराड् लोमकूपे ब्रह्माण्डे गोलके जले