वृन्दां वृन्दावनीं विश्वपावनींविश्वपूजिताम्
एतन्नामाष्टकं चैत त्स्तोत्रं नामार्थसंयुतम्
कार्तिकीपूर्णिमायां च तुलस्या जन्म मङ्गलम्
तस्यां यः पूजयेत्तां च भक्त्या च विश्वपावनीम्
कार्त्तिके तुलसीपत्रं विष्णवे यो ददाति च
अपुत्रो लभते पुत्रं प्रियाहीनो लभेत्प्रियाम्
रोगी प्रमुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात्
इप्येवं कथितं स्तोत्रं ध्यानपूजाविधिं शृणु
यद्वक्ष्ये पूजयेत्तां च भक्त्या चावाहनं विना 2.22.
तुलसीं पुष्पसारां च सतीं पूज्यां मनोहराम्
पुष्पेषु तुलनाप्यस्या नासीद्देवीषु वा मुने
शिरोधार्य्या च सर्वेषामीप्सितां विश्वपावनीम्
इति ध्यात्वा च संपूज्य स्तुत्वा च प्रणमेद्बुधः
नारद उवाच कथं संप्राप वै ज्ञानं मेधसो ज्ञानिनां वरात्
कस्य वंशोद्भवो ब्रह्मन्मेधसो मुनिसत्तम
सख्यं बभूव कुत्रास्य वा प्रभो नृपवैश्ययोः
नारायण उवाच स च कृत्वा राजसूयं द्विजराजो बभूव ह
गुरुपत्न्यां च तारायां तस्याभूच्च बुधः सुतः
नारद उवाच अहो व्यतिक्रमं ब्रूहि वेदस्य च महामुने
नारायण उवाच तारां सुरगुरोः पत्नीं धर्मिष्ठां च पतिव्रताम्
सुस्नातां सुन्दरीं रम्यां पीनोन्नतपयोधराम्
सुदतीं कोमलांगीं च नवयौवनसंयुताम्
कस्तूरीबिन्दुना सार्द्धमधश्चन्दनबिन्दुना 2.58.
वायुनाऽधोवस्त्रहीनां सकामां रक्तलोचनाम्
सस्मितां नम्नवक्त्रां च लज्जया चन्द्रदर्शनाम्
तां दृष्ट्वा मन्मथाक्रान्तश्चन्द्रो लज्जां जहौ मुने
चन्द्र उवाच सुविदग्धे विदग्धानां मनो हरसि सन्ततम्
निषेव्य प्रकृतिं जन्मसहस्रे कामसागरे
अहो तपस्विना सार्द्धमविदग्धेन वेधसा
किं वा सुखं च विज्ञातमविज्ञेषु समागमे