स्थलं सर्वं जलाकीर्णं हीनराधाहरिं तथा
ध्यानेन धाता बुबुधे सर्वमेतदभीप्सितम्
ततो ब्रह्मादयः सर्वे तुष्टुवुः परमेश्वरम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र वाग्बभूवाशरीरिणी
सर्वात्माऽहमियं शक्तिर्भक्तानुग्रहविग्रहा
मनवो मानवाः सर्वे मुनयश्चैव वैष्णवाः 2.10.
मूर्तिं द्रष्टुं च सुव्यग्रा यूयं यदि सुरेश्वराः
स्वयं विधाता त्वं ब्रह्मन्नाज्ञां कुरु जगद्गुरो
अपूर्वमन्त्रनिकरैः सर्वाभीष्टफलप्रदैः
मन्मन्त्रं कवचं स्तोत्रं कृत्वा यत्नेन गोपय
सहस्रेषु शतेष्वेको मन्मन्त्रोपासको भवेत्
अन्यथा च भविष्यन्ति सर्वे गोलोकवासिनः
जनाः पञ्चप्रकाराश्च युक्ताः स्रष्टुर्भवे भवे
अधोनिवासिनः केचिद्ब्रह्मलोकनिवासिनः
इदं कर्तुं महादेवः करोतु सुरसंसदि
इत्येवमुक्त्वा गगने विरराम सनातनः 2.10.
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा ज्ञानेशो ज्ञानिनां वरः
संयुक्तं विष्णुमायाद्यैर्मन्त्राद्यैः शास्त्रमुत्तमम्
गंगातोयमुपस्पृश्य मिथ्या यदि वदेज्जनः
इत्युक्ते शङ्करे ब्रह्मन्गोलोके सुरसंसदि
ते तं दृष्ट्वा च संहृष्टाः संस्तूय पुरुषोत्तमम्
कालेन शम्भुर्भगवाञ्छास्त्रदीपं चकार सः
सा चैवं द्रवरूपा या गङ्गा गोलोकसम्भवा
स्थाने स्थाने स्थापिता सा कृष्णेन परमात्मना
नारद उवाच तुलस्या केन रूपेण तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच शंखचूडस्य रूपेण रेमे तद्रामया सह
शंखचूडस्य कवचं गृहीत्वा मायया हरिः
दुन्दुभिं वादयामास तुलसीद्वारसन्निधौ
तच्छ्रुत्वा सा च साध्वी च परमानन्दसंयुता
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा कारयामास मङ्गलम्