नमो देव्यै सरस्वत्यै पुराणगुरवे नमः । सर्वविघ्नविनाशिन्यै दुर्गादेव्यै नमो नमः
युष्माकं पादद्मानि दृष्ट्वा पुण्यानि शौनक । अद्य सिद्धाश्रमं यामि यत्र देवो गणेश्वरः
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्ड उत्तरार्धे नारदनारयणसंवादे सूतशौनकसंवादे त्रयस्त्रिंदशधिकशततमोऽध्यायः
नारद उवाच अधुना प्रकृतीनां च व्यासं वर्णय भो प्रभो
कस्याः पूजा कृता केन कथं मर्त्ये प्रका शिता
कवचं स्तोत्रकं ध्यानं प्रभावं चरितं शुभम्
नारायण उवाच सावित्री वै सृष्टिविधौ प्रकृतिः पञ्चधा स्मृता
आसीत्पूज्या प्रसिद्धा च प्रभावः परमाद्भुतः
प्रकृत्यंशाः कला याश्च तासां च चरितं शुभम्
वाणी वसुन्धरा गङ्गा षष्ठी मङ्गलच ण्डिका
तेजसा मत्समास्ताश्च रूपेण च गुणेन च
संक्षेपमासां चरितं पुण्यदं अतिसुन्दरम्
दुर्गायाश्चैव राधाया विस्तीर्णं चरितं महत् 2.4.
आदौ सरस्वतीपूजा श्रीकृष्णेन विनिर्मिता
आविर्भूता यदा देवी वक्त्रतः कृष्णयोषितः
स च विज्ञाय तद्भावं सर्वज्ञः सर्वमातरम्
श्रीकृष्ण उवाच युवानं सुन्दरं सर्वगुणयुक्तं च मत्समम्
कामदं कामिनीनां च तासां तं कामपूरकम्
कान्ते कान्तं च मां कृत्वा यदि स्थातुमिहेच्छसि
यो यस्माद्बलवान्वाऽपि ततोऽन्यं रक्षितुं क्षमः
सर्वेशस्सर्वशास्ताऽहं राधां राधितुमक्षमः
प्राणाधिष्ठातृदेवी सा प्राणांस्त्यक्तुं च कः क्षमः
त्वं भद्रे गच्छ वैकुण्ठं तव भद्रं भविष्यति 2.4.
विवर्जिता लोभमोहकामकोपेन हिंसया
तया सार्द्धं भव प्रीत्या सुखं कालं प्रयास्यति
प्रतिविश्वेषु ते पूजां महतीं ते मुदाऽन्विताः
मानवा मनवो देवा मुनीन्द्राश्च मुमुक्षवः
मद्वरेण करिष्यन्ति कल्पे कल्पे यथाविधि
काण्वशाखोक्तविधिना ध्यानेन स्तवनेन च
कृत्वा सुवर्णगुटिकां गन्धचन्दन चर्च्चिताम्