अर्धचन्द्रं च चिक्षेप कामश्चिच्छेद लीलया । गदां चक्षेप च स्कन्दः प्रातः सूर्यसमप्रभाम्
वैष्णवास्त्रेण कामश्च निर्वाणं च चकार सः । नारायणस्त्रं स्कन्दश्च प्राक्षिपच्च त्वरान्वितः
पपात दण्डवद्भूमौ प्रद्युम्नः कृष्णशिक्षया । स्कन्दः शक्तिं च चिक्षेप प्रलयग्निसमप्रभाम्
कामो नारायणास्त्रेण निर्वाणं च चकार ताम् । ब्रह्मास्त्रं च प्रचिक्षेप कार्तिको रणमूर्धनि
ब्रह्मास्त्रेणापि कामश्च निर्वाणं च चकार सः । जग्राह कार्तिकं कोपाद्दिव्यं पाशुपतं तदा
निद्रास्त्रेणापि मदनो निद्रितं च चकार तम् । कार्तिकं निद्रितं दृष्ट्वा बाणं च जृम्भितं तथा
कोपात्कामं च सरथं जग्राह भद्रकालिका । क्रोडे कृत्वा च बाणं च स्कन्दं च जगतां प्रसूः
रणस्थलाच्च प्रययौ यत्रैव पार्वती सती । कार्तिकं बोधयामास बाणं सुस्थं चकार सा
सहसासरथः कामो नासारन्ध्रेण वर्त्मना । बहिर्बभूव संत्रस्तः प्रययौ च रणस्थलम्
दृष्ट्का कामं च सरथं जहसुर्यादवास्तदा । सर्वे शैवाश्च तत्रस्थाः शुष्ककण्ठा भयकुलाः
अथ बाणः पुनः क्रुद्धो रथमारुह्य कोपतः । कार्तिकेयश्च भगवान्युद्धाय पुनरागतः
बाणः पञ्च शरांश्चैव चिक्षेप रणमूर्धनि । अर्धचन्द्रेण चिच्छेद बलदेवो महाबलः
रथं बभञ्ज बाणस्य लाङ्गलेन च लाङ्गली । जघन सूतमश्वांश्च मुसलेनावलीलया
कुर्वन्तमुद्यमं छेत्तुं हलिनं च महाबलः । कालाग्निरुद्रो भगवान्वारयामास लीलया
रथं कालाग्निरुद्रस्य बभञ्ज लाङ्गली रुषा । हलेन सूतमश्वाश्च जधान रणमूर्धनि
कालाग्निरुद्रः कोपेन चिक्षेप जवरमुल्वणम् । बभूवुर्यादवाः सर्वे ज्वराक्रान्ता हरिं विना
तं दृष्ट्वा भगवान्कृष्णः ससर्ज वैष्णवं ज्वरम् । तं चिक्षेप ज्वरं हन्तुं माहेशं रणमूर्धनि
बभूव ज्वरयोर्युद्धं मुहूर्तमतिदारुणम् । वैष्णवज्वरनिष्कान्तो रणमीर्ध्नि पपात सः
ज्वर उवाच प्रणान्रक्ष जगन्नाथ भक्तानुग्रहविग्रह । त्वमात्मा पुरुषः पुर्णः सर्वत्र समता तव
ज्वरस्य वचनं श्रुत्वा संजहार स्वकं ज्वरम् । माहेश्वरो ज्वरो भीतो रणादेव हि निर्ययौ
बाणश्च पुनरागत्य बाणानां च सहस्रकम् । चिक्षेप मन्त्रपूतं च प्रलयाग्निशिखोपमम्
फाल्गुनः शरजालेन वारयामास लीलया । चिक्षेप शक्तिं बाणश्च ग्रीष्मसूर्यसमप्रभाम्
चिच्छेद लीलया तां च सव्यसाची महाबलः । स जग्राह पाशुपतं शतसूर्यसमप्रभम्
अत्यर्थमतिघोरं च विश्वसंहारकारकम् ।तद्दृष्टा चक्रपाणिश्च चक्रं चिक्षेप दारुणम्
हस्तानां च सहस्रं च सपाशुपतमुल्बणम् । चिच्छेद रणमध्ये च पपाताचलसिंहवत्
शस्त्रं पाशुपतं चैव ययौ पशुपतेः करम् । अव्यर्थ दारुणं लोके प्रलयाग्निशिखोपमम्
बाणरक्तसमूहेन बभूव च महानदः । बाणः पपात निश्चेष्टी व्यथितो हतचेतनः
तत्राऽऽजगाम भगवान्महदेवो जगद्गुरुः । रुरोदाऽऽगत्य मोहेन बाणं कृत्वा स्ववक्षसि
शिवाश्रुपतनेनैव संबभूव सरोवरम् । चेतनं कारयामास करुमासागरः प्रभुः
बाणां गृहीत्वा प्रययौ यत्र देवो जनार्दनः । चक्रे पद्मार्चिते पादपद्मे बाणसमर्पणम्