इत्येवमुक्त्वा खड्गं च तामेव हन्तुमृद्यतः । जिघांसन्तं रतिं देत्यं प्रेरयामास मन्मथः
पपात दूरतो ब्रह्मन्मूर्च्छितः स्वाङ्गपीडितः । पुनश्च चेतनां प्राप्य कोपेन प्रज्वलन्निव
शिवदत्तं च शूलं च जग्राह निर्भरेण च । शतसूर्यप्रभं शूलं प्रलयाग्निसमं मुने
दृष्ट्वाऽऽजग्मुश्च देवाश्च ब्रह्मेशशेषसंज्ञकाः । पवनः कथयामास कर्णे कामस्य यत्नतः
स्मर स्मर महामायां दुर्गां तुर्गतिनाशिनीम् । पवनस्य वचः श्रुत्वा दुर्गां सस्मार मन्मथः
शूलं बभूव तस्याङ्गे रम्यं माल्यं मनोहरम् । ब्रह्मास्त्रेण च तं दैत्यं जघान मन्मथो मुदा
रतिं गृहीत्वा यानेन जगाम द्वारकां पुरीम् । प्रययुर्देवताः सर्वा स्तुत्वा च पार्वतीं स्वयम्
रुक्मिणी मङ्गलं कृत्वा प्रजग्राह रतिं सुतम् । उत्सवं कारयामास परं स्वस्त्ययनं हरिः
ब्राह्मणान्भोजयामास पूजयामास पार्वतीम्र । अथ कृष्णः क्रमेणैव वेदोक्ते मङ्गले दिने
सप्तानां रमणीनां च पाणिग्राहं चकार ह । कालिन्दीं सत्यभामां च सत्या राग्निजितीं सतीम्
जाम्बवतीं लक्ष्मणां च समुद्वाहं चकार सः । ताभिः सार्ध क्रमेणैव पुत्रत्पत्तिं चकार ह
एकस्यां दशपुत्राश्च कन्यकैका क्रमेण च । निहत्य नरकं दैत्यं सपुत्रं च नृपेश्वरम्
बलवन्तं मुरं दैत्यं जघान रणमूर्धनि । ददर्श कन्यास्तत्रस्थाः सहस्राणां च षोडश
शताधिका वयस्याश्च शश्वत्सुस्थिरयौवनाः । प्रफुल्लवदनाः सर्वा रत्नभूषणभूषिताः
शुभक्षणे च तासां च पाणिं जग्राह माधवः । ताभिः सार्धं स रेमे च क्रमेण च शुभक्षणे
एकस्यां दशपुत्राश्च कन्यकैका क्रमेणा च । हरेरेतान्यपत्यानि बभूवुश्च पृथक्पृथक्
एकदा द्वारकां रम्यां दुर्वासा मुनिपुंगवः । शिष्यैस्त्रिकोटिभिः सार्धमाजगामावलीलया
राजा महोग्रसेनश्च सपुत्रः सपुरोहितः । वसुदेवो वासुदेवोऽप्यक्रूरश्चोद्धवस्तथा
नीत्वा षोडशोपचारं प्रणेमुर्मुनिपुंगवम् । शुभार्शिषं च प्रददौ तेभ्यो ब्रह्मन्पृथक्पृथक्
एकानंशां च कन्यां तां ददौ तस्मै शुभक्षणे । मुक्तामाणिक्यङीरांश्च रत्नं च यौतकं ददौ
स रेमे रामया सार्ध माहेन्द्रे रत्नमन्दिरे । रत्नेन्द्रसारनिर्माणं ददौ तस्मै शुभाश्रमम्
एकदा स मुनिश्रेष्ठः समालोच्य स्वचेतसा । शयानं कृत्रचिद्रम्यपर्यङ्के रत्ननिर्मिते
श्रुतवन्तं पुराणं च श्रद्धया कुत्रचिद्धिभुम् । महोत्सवे नियुक्तं च कुत्रचित्प्राङ्गणे शुभे
तामबूलं भुक्तवन्तं च भक्त्या दत्तं च सत्यया । कुत्रचित्सेवितं तल्पे रुक्मिण्या श्चेतचामरैः
कालिन्दीसेपितपदं शयानं कुत्रचिन्मुदा । सर्वत्र समसंभाषां चकार भगवान्मुनिम्
विस्मयं प्रययौ विप्रौ दृष्ट्वा तत्परमाद्भुतम् । तुष्टाव जगतीनाथं रुक्मिणीमन्दिरे पुनः वसन्तं च सुधर्मायां सतां संसदि सुन्दरम्
दुर्वासा उवाच जय जय जगतां नाथ जितसर्व जनार्दन सर्वात्मक सर्वेश सर्वबीज पुरातन निर्गुण निरीह
निर्लिप्त निरञ्जन निराकार भक्तानुग्रहविग्रह सत्यम्वरूपसनातन निःस्वरूप नित्यनूतन
ब्रह्मेशशेषधनेशवन्दित पद्मया सेवितपादपद्म ब्रह्मज्योतिरनिर्वचनीय वेदाविदितगुणरूप महाकाशसंमाननीय परमात्मन्नमोऽस्तु ते
इत्येवमुक्त्वा मनसा हरेरनुमतेन च । प्रणम्य तस्थौ विप्रेन्द्रस्तत्रैव पुरतो हरेः