कपाले मण्डलाकारकस्तूरीयुक्तचन्दनम् । सकलङ्कं मृगाङ्कं च शोभितं जलदे तथा
द्विभुजं श्यामलंकान्तं राधाकान्तं मनोहरम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं भक्तानुग्रहविग्रहम्
रत्नकेयूरवलयरत्नमञ्जीररञ्जितम् । रुदन्तं पितुरुत्सङ्गे बलेन सहितं परम्
अथ मङ्गलकाले च शुभलग्ने मनोरमे । संपीक्षिते ग्रहैः सौम्यैर्जांग्रल्लग्नाधिपे स्थिते
असद्ग्रहैरदृष्टे च सद्ग्रहेक्षित एव च । शुभकर्मसमारम्भं स्वस्तिवाचनपूर्वकम्
चकार वसुदेवश्चाप्याज्ञया सुरविप्रयोः । दत्त्वा सुवर्णशतकं ब्राह्मणाय च सादरम्
देवेन्द्रांश्च मुनीन्द्राश्च नमस्कृत्य पुरोहितम् । गणेशं च दिनेशं च वह्निं च शंकरं शिवाम्
संपूज्य देवषट्कं च साक्षतैर्देवसंसदि । उपचारैः षोडशभिः संयतो भक्तिपूर्वकम्
पुत्राधिवासनं चक्रै वेदमन्त्रेण संसदि । संपूज्य नानादेवांश्च दिक्पालांश्च नवग्रहान्
दत्त्वा पञ्चोपचारांश्च भक्त्या षोडशमातृकाः । दत्त्वा च वसुधारां च सप्तवारान्घृतेन च
चेदिराजं वसुं नत्वा संपूज्य प्रययौ पुनः । वृद्धिश्राद्धं सुनिर्वाप्य यत्किंचिद्दैविकं तथा
यज्ञं कृत्वा तु वेदोक्तं यज्ञसूत्रं ददौ मुदा । वलदेवाग्रचायैव कृष्णाय परमात्मने
गायत्री च ददौ ताभ्यां मुनिः सांदीपनिस्तथा । भिक्षां ददौ च प्रथमं पार्वती परमादरात्
अमूल्यरत्नपात्रस्थं मुक्तामाणिक्यहीरकम् । हीरसारविनिर्माणं पित्रा दत्तं च हारकम्
शुभाशिषं च प्रददौ शुक्लपुष्पेणा दूर्वया । ततोऽदितिर्दितिश्चैव मुनिपत्न्यश्च देवकी
यशोदा रोहिणी हृष्टा सावित्री च सरस्वती । प्रत्येकं प्रददौ भिक्षां मणिकाञ्चनभूषिताम्
देवकन्या नागकन्या राजकन्याः पतिव्रताः । कामिन्यो बान्धवानां च सस्मिताः स्निग्धलोचनाः
इन्द्राणी वरुणानी च पवनानी च रोहिणी । कुबेरपत्नीं स्वाहा च रतिः कामस्य कामिनी
प्रत्येकं प्रददौ भिक्षां रत्नभूषणभूषिताम् । भिक्षां गृहीत्वा भगवान्सबलो भक्तिपूर्वकम्
किंचिद्ददौ च गर्गाय किचित्स्वगुरवे तथा । वैदिकं कर्म निर्वाप्य गर्गाय दक्षिणां ददौ
देवांश्च भोजयामास ब्राह्मणांश्चापि सादरम् । ये ये समाययुर्यज्ञे तेच दत्त्वा शुभाशिषम्
कृण्णाय बलदेवाय प्रहृष्टाः प्रययृर्गुहम् । नन्दः सभार्यो निर्वाप्य शुभकर्म सुतस्य वै
क्रोडे कृत्वा बलं कृष्णं चुचुम्ब वदनं तयोः । उचचै रुरोद नन्दश्च यशोदा च पतिव्रता श्रीकृष्णस्तं समाश्वास्य बोधयामास यत्नतः
श्रीकृष्ण उवाच सानन्दं गच्छ हे मातर्यशोदे तातमत्वरम् । त्वमेव माता पोष्ट्री त्वं पिता च परमार्थतः
अवन्तिनगरं तात यास्यामि सबलोऽधुना । मुनेः सांदीपनेः स्थानं वेदपाठार्थमीप्सितम्
तत आगत्य सुचिरं काले भवति दर्शनम् । कामः करोति कलनं स च भेदं करोति च
सर्वं कालकृतं मातर्भेदं संमीलनं नृणाम् । सुखं दुःखं च हर्षं च शोकं च मङ्गलालयम्
मया दत्तं च तत्त्वं च योगिनामपि दुर्लभम् । सर्वं नन्दश्च सानन्दं त्वामेव कथयिष्यति
इत्युक्त्वा जगतां नाथो वसुदेवसभां ययौ । तदाज्ञया क्षणं प्राप्य ययौ संदीपनेर्गूहम्
वसुदेवं देवकीं च संभाष्य विनयेन च । नन्दः सभार्यः प्रययौ हृदयेन विदूयता