सावित्र्युवाच परात्परतरं श्यामं निर्विकारं निरञ्जनम्
इत्युक्त्वा सस्मिता देवी रत्नसिंहासने वरे
आविर्बभूव तत्पश्चात्कृष्णस्य परमात्मनः
मनो मथ्नाति सर्वेषां पञ्चबाणेन कामिनाम्
तस्य पुंसो वामपार्श्वात्कामस्य कामिनी वरा
रतिर्बभूव सर्वेषां तां दृष्ट्वा सस्मितां सतीम्
हरिं स्तुत्वा तया सार्द्धं स उवास हरेः पुरः 1.4.
मारणं स्तम्भनं चैव जृम्भणं शोषणं तथा
बाणांश्चिक्षेप सर्वांश्च कामो बाणपरीक्षया
रतिं दृष्ट्वा ब्रह्मणश्च रेतः पातो वभूव ह
वस्त्रं दग्ध्वा समुत्तस्थौ ज्वलदग्निः सुरेश्वरः
कृष्णस्तद्वर्द्धनं दृष्ट्वा ससर्जापः स्वलीलया
विश्वौघं प्लावयामास मुखबिंदुजलं द्विज
ततःप्रभृति तेनाग्निस्तोयान्निर्वाणतां व्रजेत्
उत्तस्थौ तज्जलादेकः पुमान्स वरुणः स्मृतः
आविर्बभूव कन्यैका तद्वह्नेर्वामपार्श्वतः
जलेशस्य वामपार्श्वात्कन्या चैका बभूव सा 1.4.
बभूव पवनः श्रीमान्विभोर्निश्वासवायुतः
तस्य वायोर्वामपार्श्वात्कन्या चैका बभूव ह
कृष्णस्य कामबाणेन रेतःपातो बभूव ह
सहस्रवत्सरान्ते तड्डिम्भरूपं बभूव ह
यस्यैक लोमविवरे विश्वैकस्य व्यवस्थितिः
स एव षोडशांशोऽपि कृष्णस्य परमात्मनः
महार्णवे शयानः स पद्मपत्रं यथा जले
तौ जलाच्च समुत्थाय ब्रह्माणं हन्तुमुद्यतौ
बभूव मेदिनी कृत्स्ना कार्त्स्न्येन मेदसा तया
मम संदेहभेदार्थं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
सर्वादिसृष्टिकथनं यन्मया कथितं द्विज
सर्वादिसृष्टौ क्लृप्तौ च नारायणमहेश्वरौ
सर्वादौ ब्रह्मकल्पस्य चरितं कथितं द्विज