सावित्र्युवाच परात्परतरं श्यामं निर्विकारं निरञ्जनम्
इत्युक्त्वा सस्मिता देवी रत्नसिंहासने वरे
आविर्बभूव तत्पश्चात्कृष्णस्य परमात्मनः
मनो मथ्नाति सर्वेषां पञ्चबाणेन कामिनाम्
तस्य पुंसो वामपार्श्वात्कामस्य कामिनी वरा
रतिर्बभूव सर्वेषां तां दृष्ट्वा सस्मितां सतीम्
हरिं स्तुत्वा तया सार्द्धं स उवास हरेः पुरः 1.4.
मारणं स्तम्भनं चैव जृम्भणं शोषणं तथा
बाणांश्चिक्षेप सर्वांश्च कामो बाणपरीक्षया
रतिं दृष्ट्वा ब्रह्मणश्च रेतः पातो वभूव ह
वस्त्रं दग्ध्वा समुत्तस्थौ ज्वलदग्निः सुरेश्वरः
कृष्णस्तद्वर्द्धनं दृष्ट्वा ससर्जापः स्वलीलया
विश्वौघं प्लावयामास मुखबिंदुजलं द्विज
ततःप्रभृति तेनाग्निस्तोयान्निर्वाणतां व्रजेत्
उत्तस्थौ तज्जलादेकः पुमान्स वरुणः स्मृतः
आविर्बभूव कन्यैका तद्वह्नेर्वामपार्श्वतः
जलेशस्य वामपार्श्वात्कन्या चैका बभूव सा 1.4.
बभूव पवनः श्रीमान्विभोर्निश्वासवायुतः
तस्य वायोर्वामपार्श्वात्कन्या चैका बभूव ह
कृष्णस्य कामबाणेन रेतःपातो बभूव ह