उत्थाय वामहस्तेन यस्तोयं पिबति द्विजः
अनिवेद्यं हरेरन्नं भुक्तशेषं च नित्यशः
वानिङ्गणफलं चैव गोमांसं कार्त्तिके स्मृतम्
श्वेतवर्णं च तालं च मसूरं मत्स्यमेव च
मत्स्यांश्च कामतो भुक्त्वा सोपवासस्त्र्यहं वसेत्
प्रतिपत्सु च कूष्माण्डमभक्ष्यं ह्यर्थनाशनम्
अभक्ष्यं च पटोलं च शत्रुवृद्धिकरं परम् 1.27.
कलङ्ककारणं चैव पंचम्यां बिल्वभक्षणम्
रोगवृद्धिकरं चैव नराणां तालभक्षणम्
नारिकेलफलं भक्ष्यमष्टम्यां बुद्धिनाशनम्
एकादश्यां तथा शिम्बी द्वादश्यां पूतिका तथा
चतुर्दश्यां माषभक्ष्यं महापापकरं परम्
गृहिणां प्रोक्षितं मांसं भक्ष्यमन्यदिनेषु च
प्रशस्तं सार्षपं तैलं पक्वतैलं च नारद
रवौ श्राद्धे व्रताहे च दुष्टं स्त्रीतिलतैलकम्
निषिद्धं शयनं चैव कूर्ममांसं च मन्त्रितम्
रात्रौ च दधि भक्ष्यं च शयनं सन्ध्ययोर्दिने 1.27.
उदक्यवीरयोरन्नं पुंश्चल्यन्नमभक्षकम्
अभक्ष्यान्नं च विप्रर्षे यदन्नं वृषलीपतेः
अग्रदानिद्विजान्नं च चिकित्साकारकस्य च
मूले मृगे भाद्रपदे मांसं गोमांसतुल्यकम्
कृत्वा तु मैथुनं क्षौरं यो देवांस्तर्पयेत्पितॄन्
यत्कर्त्तव्यमकर्त्तव्यं यद्भोज्यं यदभोज्यकम्
नारद उवाच भवान्ब्रह्मस्वरूपं च वद ब्रह्मनिरूपणम्
प्रभो किं ब्रह्म साकारं किं निराकारमीश्वर
किं वा दृश्यमदृश्यं वा लिप्तं देहिषु किं न वा
ब्रह्मातिरिक्ता प्रकृतिः किं वा ब्रह्मस्वरूपिणी
प्राधान्यं तस्य सृष्टौ च द्वयोर्मध्ये वरं परम्
नारदस्य वचः श्रुत्वा पञ्चवक्त्रः प्रहस्य च
महादेव उवाच सुदुर्लभं च वेदेषु पुराणेषु च नारद