शुक्र उवाच शृणु वत्स प्रवक्ष्यामि गुरवे देहि तारकाम् । शंभोश्च सुरुपुत्राय पौत्राय ब्रह्मणश्च वै
पूजिताय सुरार्णा च देया तस्मै निशापते । प्रियाय तत्प्रिर्यां दत्तवा शीघ्रं त्वं शरणं व्रज
गुरुपत्नीं मातृतुल्यां त्यज सद्वचनाद्विधो । कुरु पापक्षयं पापनिवृत्तिस्तु महाफला
सतीनां गुरुपत्नीर्नां ग्रहणे च बलेन च । ब्रह्महत्यासहस्रार्णां पातकं लभते जनः
कुम्भीपाके च पच्यन्ते यावद्वै ब्रह्मणः शतम् । साम्यं नारायणस्थाने तृणपर्वतयोः सुर
कस्त्वं वत्स हरेः स्थाने कर्मभोगोऽस्ति ब्रह्मणः । नारायणाश्रीताः सर्वे जीविनस्त्रिविधा भवे
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo भगवन्नन्दसंo ताराहरणेऽशीतितमोऽध्यायः
अथैकाशीतितमोऽध्यायः श्रीकृष्ण उवाय एतस्मिन्नन्तरे शुक्रः सुरश्रेणीं ददर्श सः । आकाशमार्गादायान्तीं रणशस्त्रास्त्रधारिणीम्
पताकानां त्रिकोटिश्च शतकोटिर्महारथाः । शतकोटिर्गजेन्द्राणां रथानां तच्चतुर्गुणम्
अश्वानां तत्छतगुणं समूहं च सुदारुणम् । पदातीनां समूहं च तुरङ्गेभ्यश्च षड्गुणम्
दुंदूभीवाद्यभाण्डानां पञ्चलक्षं तथैव च । पटहानां त्रिलक्षं च डिण्डिमानां द्विलक्षकम्
ऐरावते महेन्द्रं च श्वेताश्वे धर्ममेव च । कुबेरं वरुणं वह्निं रथस्थं पवनं तथा
महिषस्थं यमं चैव स्यन्दनस्थं दिवाकरम् । ईशानं च वृषेन्द्रस्थमनन्तं नागवाहम्
आदित्यांश्च वसून्रुद्रान्सिद्धगन्धर्वाकिन्नरान् । जीवन्मुक्तमुनीनां च समीहं सूर्यवर्चसम्
तान्दृष्ट्वा निर्भयः शुक्रः समाश्वास्य निशाकरम् । सुराणां द्विगुणं सैन्यमाजुहाव व्रजेश्वर
रत्नमालानदीतीरे हुताशनप्रियाश्रमे । तत्र तस्थौ दैत्यसैन्यं पुण्यक्षीरोदधेस्तटे
एतस्मिन्नन्तरे शुक्रः समीपे सरसस्तटे । पुण्याश्रमेऽक्षयवटे सुरसैन्यात्समागतम्
ददर्श वृषभस्थं च शंकरं सर्वंशंकरम् । त्रिशूलपट्टीशधरं व्याघ्रचर्माम्बरं वरम्
तेजःस्वरूपं परमं भक्तानुग्रहविग्रहम् । सर्दसंपत्प्रदातारं सर्वज्ञं सर्वकारणम्
सर्वेश्वरं सर्वपूज्यं सर्वहूपं सनातनम् । शरणागतदीनार्तं परित्राणपरायणम्
सस्मितं परमात्मानं ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा । संत्रस्तः सहसोत्थाय प्रणनाम पदाम्बुजे
ददौ शुभाशिषं तस्मै सुप्रसन्नः परात्परः । रत्नसिंहासने तं च वासयामास सादरम्
अथ तत्रान्तरे विप्रं पुरतस्तं ददर्श सः । शान्तं स्वयं विधातारं रत्नस्यन्दनमुन्दरम्
वह्निशुद्धांशुकाधानं रत्नमालाविभूषितम् । प्रसन्नं सुस्मितं शुद्धं जगतामीश्वरं परम्
कर्मणां फलदातारं तपोरूपं तपश्विनाम् । वेदानां जनकं वेदप्रसूं कान्तं मनोहरम्
पुटाञ्जलिस्तदा त्रस्तः प्रणनाम सुरेश्वरम् । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास भक्तितः
पूजां चकार भक्त्या च तयोश्चरणपङ्कजे । नोचितं कुशलप्रश्नं तयोः कल्याणमेव च
विधाता जगतां नन्द शकाचार्यं पुरस्थितम् । सुनीतिं कथयामास यत्नतः शंमुसंमतः
श्रृणु शुक्र प्रवक्ष्यामि तुर्नीतिं शशिनः सुत । लज्जाकारं त्रिजगतां कर्म वेदबहिष्कृतम्
स्नात्वा गृहोन्मुखीं तारां गुरुपत्नीं पतिव्रताम् । गृहीत्वा शरणापन्नस्त्वयि पापश्च संप्रतम्