दृष्ट्वा साक्षाद्वसन्तं च सर्वेशं चन्द्रशेखरम् । जीवन्मुक्तो भवेदन्ते प्रयाति हरिमन्दिरम्
दीननाथं दिनकरं कोणार्के चोत्तरायणे । उपोष्य दृष्ट्वा संपूज्य करोति जन्मखण्डनम्
कृषिकोष्ठे सुवसने कलर्विके वसुंधरे । विस्पन्दके राजकोष्ठे नन्दके पुष्पभद्रके
पार्वतीप्रतिमां दृष्ट्वा कार्तिकेयं गणेश्वरम् । नन्दिनं शंकरं दृष्ट्वा करोति जन्मनः क्षयम्
उपोष्य प्रातः संपूज्य दृष्ट्वा स्तुत्वा स्तुतौ नतः । पारणं च दधि प्राश्य करोति जन्मखण्डनम्
त्रिकूटे मणिभद्रे च पश्चिमोदधिसंनिधौ । समुपोष्य दधि प्रश्य मां दृष्ट्वा मुक्तिमाप्नुयात्
प्रतिमासु मदीयासु पार्वतीप्रतिमासु च । जीवं संन्यस्य संपूज्य करोति जन्मखण्डनम्
शिवदुर्गालयं कृत्वा मदीयं च विशेषतः । शिवसंस्थापनं कृत्वा करोति जन्मखण्डनम्
पुष्पोद्यानं च शंकुं च सेतुं खातं सरोवरम् । विप्रसंस्थापनं कृत्वा करोति जन्मखण्डनम्
न च वेदाः पुराणानि ब्रह्मसंस्थापनं फलम् । जानन्ति सन्तो मुनयः सुरा विप्रादयः पितः
गण्यन्ते पांसवो भूमेर्गण्यन्ते वृष्टिबिन्दवः । न गण्यते विधात्राऽपि विप्रसंस्थापने फलम्
कृत्वोपजींयं विप्रस्य जीवन्मुक्तो भवेन्नरः । अचलां श्रीयमाप्नोति परे सुक्तिचतुष्टयम्
मद्दास्यभक्तिं स लभेद्वैकुण्ठे मोदके चिरम् । न हि पातो भवेत्तस्य यथा मे परमात्मनः
कुमारीमष्टवर्षोयां सुविप्रय ददाति यः । संपूज्य सर्वाभरणां दुर्गादानफलं लभेत्
सर्व स्वर्ग्य समालोक्य ब्रह्मलोकेषु पूजितः । लभते मम दास्यं च वैसुण्ठे मोदते चिरम्
विवाहदर्शने कोटिस्वर्णदानफलं लभेत् । अन्ते स्वर्गे प्रयात्येवमिहैव निश्चलां श्रियम्
यः सुविप्रमनाथं च दरिद्रं च सुपण़्डितम् । दृष्ट्वा कुर्यात्तद्विवाहं स मोक्षं लभते ध्रुवम्
यच्छत्रपादुकादानं शालग्रामस्य योषितः । करोति भक्त्या पुण्याहे पृथ्वीदानफलं लभेत्
गजचदाने च तल्लोममानवर्ष श्रुतौ श्रुतम् । चतुर्गुणं गजेन्द्रं च मोदते मम मन्दिरे
गजर्ध श्वेततुरगे तदर्ध चेतने पितः । गजतुल्यं कृष्णगवां दाने च तत्फलं लभेत्
तत्तुल्यं धेनुदाने च ह्यर्धं सामान्यगोस्तथा । लभेद्वत्सप्रसूतानां दाने दाने फलं भुवः
भूमिदाने रेणुमानवर्ष स्थानं च मत्पदे । ज्ञानदाने महत्पुण्यं वैकुण्ठे मोदते चिरम्
श्रियं लभेत्स्वर्णदाने राजत्वं रजतेन च । अन्नदाने फलं गहं कथं जानामि पै शुतम्
लभते सर्वदानस्य फलं ब्रह्मणभोजने । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति
नात्र पात्रपरीक्षाऽस्ति न कालनियमः क्वचित् । अन्नदाने शुभं पुण्यं दातुः पात्रं त्वपातकी
अन्नदानं च धन्यं स्याद्भूमौ वैकुण्ठहेतुकम् । वस्त्रं ददाति विप्रय दरिद्राय कुटुम्बिने
वस्त्रंसूत्रमानवर्ष वैकुण्ठे मोदते चिरम् । सुरम्ये चन्द्रलोके च वारुणे च तथैव च
कृत्वा लोहप्रदीपं च स्वर्णवर्तिसमन्वितम् । दत्तवा घृतप्रदीपं च हरये परमात्मने
अन्धकारं च न गृहं यमदूतं यमं तथा । न हि पश्यति दाता च प्रयाति मम मन्दिरम्
ब्रह्मणाय च दत्तवैव न याति यमयातनाम् । दिव्यवर्षसहश्रं च मोदते शक्रमन्दिरे