श्रुतौ विनिर्मितान्देवान्मोक्षदान्कर्मकृन्तनान् । गणेशं विघ्ननाशाय सूर्यं व्याधिविनाशिने
वह्निं प्राप्तिनिमित्तेन शान्तौ शुद्धौ भवेद्ध्रुवम् । विष्णुं मोक्षनिमित्तेन ज्ञानदानाय शंकरम्
बुद्धिमुक्तिनिमित्तेन पार्वतीं पूजयेत्सुधीः । पुष्पाञ्जलित्रयं दत्त्वा स्वस्तोत्रं कवचं पठेत्
गुरुं प्रणम्य संपूज्य तत्पश्चात्प्रणमेत्सुरम् । कृत्वाऽऽह्रिकं च संपूज्य यथासुखमुदीरितम्
समाचरेत्स्वकर्मैतद्वेदोक्तं स्वात्मशुद्धये । विष्ठां न पश्येत्प्राज्ञश्च व्याधिबीजस्वरूपिणीम्
मूत्रं च व्याधिबीजं च परं नरककारणम् । लिङ्गंयोनिं पापदुःखव्याधिदारिद्र्यदायिनीम्
उरुं मुखं स्तनं स्त्रीणां कटाक्षं हास्यमेव च । विनाशबीजं रूपं च विपदां कारणं सदा
दिवाभोगं च स्वस्त्रीणां स्वालापं परिवर्जयेत् । रोगाणो कारणं चैव चक्षुषोः कर्णयोस्तथा
एकतारं च गगनं न पश्येत्तु रुजां भयात् । दैवाद्दृष्ट्वा हरिं स्मृत्वा सप्तधा नारदं जपेत्
अस्तकाले रविं चन्द्रं न पश्येद् व्याधिकारणम् । खण्डं मसुदितं चन्द्रं न पश्येद् व्याधिकारणम्
जलस्थं च रविं चन्द्रं दृष्ट्वा शोकं लभेन्नरः । बन्धुविच्छेदहेतुं च न पश्येत्परमैथुनम्
एकत्र शयनं स्थानं भोजनं च गतिं तथा । न कुर्यात्पापिना सार्धं सर्वं नाशस्य लक्षणम्
आलापाद्गात्रसंस्पर्शाच्छयनाश्रयभोजनात् । संचरन्ति ध्रुवं पापास्तैलविन्दुरिवाम्भसा
हिंस्रजन्तुसमीपं च न गच्छेद्दुःखकारणम् । खलेन सार्ध मिलनं न कुर्याच्छोककारणम्
ब्राह्मणानां गवां चैव वैष्णवानां विशेषतः । न कुर्याद्धिंसनं हानिं सर्वनाशस्य कारणम्
देवदेवलविप्राणां वैष्णवानां तथैव च । वित्तं धनं च नहरेत्सर्वनाशस्य कारणम्
स्वदत्तं परदत्तं वा ब्रह्मवित्तं हरेत्तु यः । षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां जायते कृमिः
गृध्रः कोटिसहस्राणि शतजन्मानि सूकरः । श्वापदः शतजन्मानि गण्डकः सप्तजन्मनि
घोटकः सप्तजन्मानि कुम्भीरः पञ्चजन्मसु । पुंश्चलीनां योनिकीटं शतजन्मसु निश्चितम्
व्रणकीटं च तेषां शतजन्मसु नारद । गोधिका सप्तजन्मानि गर्दभः सप्तजन्मसु
सप्तजन्मानि मार्जारो नकुलश्त्रेषु जन्मसु । उच्चैःश्रवा जन्मशतं खरश्चापि तथैव च
क्रूरसर्पश्च शार्दूलो महिषः सप्तजन्मसु । भेकश्च शतजन्मानि च्छागलः सप्तजन्मसु
भल्लूकः शतजन्मानि शृगालो लक्षजन्मसु । ततो जलौका भवति ब्रह्मस्वहरणाद्ध्रुवम्
कुम्भीपाके च पच्यन्ते पापिनो ब्रह्मणः शतम् । दक्षिणां विप्रमुद्दिश्य तत्कालं चैन्न दीयते
एकरात्रे व्यतीते तु तद्दानं द्विगुणं भवेत् । मासे शतगुणं प्रोक्तं द्विमासे तु सहस्रकम्
संवत्सरे व्यतीते तु स दाता नरकं व्रजेत् । दात्रा न दीयते मूर्खो ग्रहीता च न याचते
उभौ तौ नरकं यातो दाता व्याधियुतो भवेत् । विप्राणां हिसनं कृत्वा वंशहानिं लभेद्ध्रुवम्
धनं लक्ष्मीं परित्यज्य भिक्षुकश्च भवेद्व्रजन् । देवं च ब्रह्मणं दृष्ट्वा न नमेद्यो लभेच्छुचम्
न कुर्याद्गुरुभक्तिं यो लभते रौरवं शुचम् । य स्त्री मूढा दुराचारा स्वपतिं हरिरूपिणम्
न पश्येत्तर्जनं कृत्वा कुम्भीपाके व्रजेद्ध्रुवम् । वाक्तर्जनाद्भवेत्काको हिंसनात्सूकरो भवेत्