सद्रत्नसिंहासनसुन्दरे परश्चोवास शम्भुर्वरपार्षदैः सह
गन्धर्वराजेन कृतेन नारदः स्तोत्रेण रम्येण शुभप्रदेन च
चकार तत्रैव निवेदनं शिवे मनोऽभिलाषं निजकामपूरके
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे ब्रह्मखण्डे सौतिशौनकसंवादे कैलासं प्रति नारदागमनं नाम पञ्चविंशतितमोऽध्यायः
सौतिरुवाच हरं ययाचे देवर्षिर्ध्यानं च ज्ञानमेव च
स्तोत्रं च कवचं मन्त्रं ध्यानं पूजाविधिं तथा
सर्वं प्राप्य मुनिश्रेष्ठः परिपूर्णमनोरथः
नारद उवाच स्वधर्मपालनं नित्यं यतो भवति नित्यशः
श्रीमहेश्वर उवाच सूक्ष्मे सहस्रपत्रे स्वे निर्मले ग्लानिवर्जिते
रात्रिवासं परित्यज्य गुरुं तत्रैव चिन्तयेत्
प्रसन्नवदनं शान्तं परितुष्टं निरन्तरम्
ध्यात्वैवं गुरुमाराध्य हृत्पद्मे निर्मले सिते
यस्य देवस्य यद्ध्यानं यद्रूपं तद्विचिन्तयेत्
आदौ ध्यात्वा गुरुं नत्वा संपूज्य विधिपूर्वकम् 1.26.
गुरुप्रदर्शितो देवो मन्त्रपूजाविधिर्जपः
गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुर्गुरुर्देवो महेश्वरः
गुरुर्वायुश्च वरुणो गुरुर्माता पिता सुहृत्
अभीष्टदेवे रुष्टे च समर्थो रक्षणे गुरुः
यस्य तुष्टो गुरुः शश्वज्जयस्तस्य पदे पदे
न संपूज्य गुरुं देवं यो मूढः पूजयेद् भ्रमात्
सामवेदे च भगवानित्युवाच हरिः स्वयम्
गुरुमिष्टं स्वयं ध्यात्वा स्तुत्वा वै साधको मुने
जलं जलसमीपं च सरन्धं प्राणिसन्निधिम्
हलोत्कर्षस्थलं चैव सस्यक्षेत्रं च गोष्ठकम् 1.26.
ग्रामाद्यभ्यन्तरं चैव नृणां गृहसमीपकम्
क्रीडास्थलं महारण्यं मंचकाधःस्थलं तथा
दूर्वास्थानं कुशस्थानं वल्मीकस्थानमेव च
एतत्सर्वं परित्यज्य सूर्य्यतापविवर्जितम्
पुरीषमूत्रोत्सर्गं च दिवा कुर्यादुदङ्मुखः
मौनी भूत्वा च निश्वासं यथा गन्धो न सञ्चरेत्