पपात दण्डवन्मूर्ध्ना भक्त्या चरणयोर्गुरोः । तं रुदन्तं महाभीतं मुदोरसि चकार सः
कारयित्वा सोमयागं प्रगयश्चित्ताथंमेव च । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास तं गुरुः
प्रददौ परमैश्वर्य पूर्वस्माच्च चतुर्गुणम् । आगत्य सर्वदेवाश्च चकुः सेवां मुदाऽन्विता
इत्येवं कथितं वत्स महेन्द्रदर्पभञ्जनम् । शचीसतीत्वरक्षा च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
नारद उवाच सोमयागविधानं च ब्रूहि मां मुनिसत्तम । कथं तं कारयामास गुरुश्च किं फलं परम्
नारायण उवाच ब्रह्महत्याप्रशमनं सोमयागफलं मुने । वर्ष सोमलतापानं यजमानः करोति च
वर्षमेकं फलं भुङक्ते वर्षमेकं जलं मुदा । त्रैवार्षिकं व्रतमिदं सर्वपापप्रणाशनम्
यस्य त्रैवाषिकं धान्यं निहितं भूतवृद्धये । अधिकं वाऽपि विद्येत स सोमं पातुमर्हति
महाराजश्च देपो वा यागं कर्तुमलं मुने । न सर्वमाध्यो यज्ञोऽयं बह्वन्नो बहुदक्षिणः
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo शक्रदर्पभङ्गप्रकरणे शक्रमोक्षकथनं नाम षष्टितमोऽध्यायः
अथैकषष्टि,मोऽध्यायः नारायण उवाच इति ते कथितं किंचिदिन्द्रस्य दर्पभञ्जनम् । अपरं श्रूयतां ब्रह्मन्सावधानं निगूढकम्
समुद्रमथनं कृत्वा पीत्वाऽमृतरसं पुरा । निर्जित्य दैत्यसंघांश्च बहुदर्पो बभूव ह
तदा कृष्णो बलिद्वारा शक्रदर्प बभञ्ज ह । भ्रष्टश्रियो बभूवुस्ते देवा इन्द्रपुरोगमाः
तदा बृहस्पतेः स्तौत्राददितेश्च व्रतेन ते । जातश्च स्वांशकलयाऽप्यदित्यां वामनो विभुः
याच्ञां कृत्वा बलिं राज्यं कृपया च कृपानिधिः । तस्मै ददौ महेन्द्राय देवेम्यश्चापि संपदम्
बभूव शक्रदर्पश्च पुनः कल्पान्तने पुरा । विभुर्दुवसिसो द्वारा जहार तच्छ्रियं मुने
पुनर्ददौ च कृपया कृपालुर्भक्तवत्सलः । पुनः श्रीदुर्मदः सोऽपि जहार गौतमप्रियाम्
तदा गौतमशापेन भमाङ्गश्च बभूव सः । संप्राप यातनामिन्द्रः स्वाङ्गवेदनया पुरा
उच्चैस्तं जहसुर्दृष्ट्वा ऋषयो मनवस्तदा । देवाश्च लज्जिताः सर्वे मृततुल्यो बृहस्पतिः
तदा सहस्रवर्ष च तपस्तप्त्वा रवेः पुरा । रवेर्वरेण शक्रः स सहस्राक्षो बभूव ह
कलङ्करूपमिन्द्रस्य तच्चक्षुर्निकरं परम् । यथा चनद्रे कलङ्कश्च तानकाहरणादभूत्
नारद उवाच ब्रह्मन् केन प्रगारेण जहार गौतमप्रियाम् । महासतीसमहल्यां च पूज्यां भुवनपादनीम्
शुद्धाशायां महाभागां निर्मलां कमलाकलाम् । एतद्वेदितुमिच्छामि वद वेदविदां वर
नारायण उवाच पुष्करे तीर्थयात्रायां सूर्यपर्वणि नारद । तत्राऽऽगतामहल्यां च ददर्श पाकशासनः
सुस्मितां सुदर्ती शान्तां पीनक्षोणिपयोधराम् । म्रर्च्छामवाप चेन्द्रश्च दृष्टिमात्रेण तत्त्क्षणात्
अथापरदिने तां च दृष्ट्वा सन्दाकिनी तटे । एकाकिनीं सुस्मिसां च स्नातीं नग्नां सलज्जिताम्
दृष्ट्वा श्रोणिं स्तनयुगमतीव विपुलं हरिः । मूर्च्छमवाप कामार्तो जहार चेतनां पुनः
क्षणेन चेतनां प्राप्य गत्वा कामी तदन्तिकम् । उवाच श्लक्ष्णया वाचा विनयेन पतिव्रताम्
महेन्द्र उवाच अहो गुणमहो रूपमहो किं वा नवं वयः । अहो किं वा मुखश्रीस्ते शरच्चन्द्रं विनिन्दती
अहोकटाक्षं कुटिलं पुंसां चित्तविकर्षणम् । किमहो लोचनं पद्मप्रभामोचनमीप्सितम्