अथापि सर्वसिद्धित्वं सर्वैश्वर्य सुदुर्लभम् । मुक्तिं वा हरिभक्तिं वा तपसा या सुदुर्लभा
किमीप्सितं ते हे वत्स ब्रूहि नः सांप्रतं मुदा । सर्व तुम्यं प्रदायैव यास्यामस्तपसे मुदा
युगलक्षसमं यच्च क्षणं कृष्णार्चनं विना । तद्दिनं दुर्दिनं यत्तद्ध्यानसेवनवर्जितम्
विना तत्सेवनं यो हि विषयान्यं च वाञ्छति । विषमत्ति प्रणाशाय विहायामृतमीप्सितम्
ब्रह्मा शिवश्च धर्मश्च विष्णुश्चापि महान्विराट् । गणेशश्च दिनेशश्च शषेश्च सनकादयः
एते यच्चरणम्भोजं ध्यायन्तेऽहर्निशं मुदा । जन्ममृत्युजराव्याधिहरं तन्निरता वयम्
तेषां च वचनं श्रृत्वा तानुवाच नृपेश्वरः । स लज्जितो नम्रवक्त्र मायामोहितमानसः
नहष उवाच सर्व दातुं समर्थाश्च यूयं च भक्तवत्सलाः । अधुना देहि (दत्त) मे तूर्णं शचीदानमभीप्सितम्
सप्तर्षिवाहनं कान्तं शचीच्छति महासती । एतदेव मम वरं निष्पन्नं कुरुताचिनम्
नहुषस्य वचः श्रुत्वा मुनयश्च परस्परम् । मत्युच्चैर्जहसुः सर्वे कौतुकेन च नारद
राजानं मोहितं मत्वा वेष्टितं विष्णुमायया । चक्रुः प्रतिज्ञां तं वोढुं कृपया दीनवत्सलाः
चक्रुः स्कनधे तच्छिविकां मुक्तामाणिक्यभूषिताम् । राजा ययौ सुवेषश्च रत्नभूषणभूषितः
दृष्ट्वा चातिविलम्बं च भर्त्सयामास तान्नृपः । क्रुधा शाशाप दुर्वासाश्चाग्रगामी च वर्त्मनि
महानजगनरो भूत्वा पत वै मूढमानस । दर्शनाद्धर्मपुत्रस्य तव मोक्षो भविष्यति
रत्नयानेन वैकुण्ठं गत्वा वैकुण्ठसेवनम् । करिष्यसि महाराज न कर्म निष्फलं भवेत्
इत्युक्त्वा प्रययुः सर्वे प्रहस्य मुनिसत्तमाः । राजा पपात तच्छापात्सर्पों भूत्वा महामुने
शची चगाम त्तच्छ्रृत्वा गुरुं नत्वाऽमरावतीम् । ययौ बृहस्पतिः शीघ्रं यत्रेन्द्रः पद्मतन्तुषु
गत्वा सनोवराम्याशमाजुहाव सुरेश्वरम् । अतिप्रसन्नवदनः कृपया च कृपानिधिः
बृहस्पतिरुवाच अयिवत्सत्वमागाच्छ भयं किं ते मयि स्थिते । त्यज भीतिमिहागच्छ गुरुस्तेहं बृहस्पतिः
स्वगुरोश्च स्वरं श्रुत्वा महेन्द्रो हृष्टमानसः । रूपं विहाय सूक्ष्मं च स्वरूपेण समाययौ
पपात दण्डवन्मूर्ध्ना भक्त्या चरणयोर्गुरोः । तं रुदन्तं महाभीतं मुदोरसि चकार सः
कारयित्वा सोमयागं प्रगयश्चित्ताथंमेव च । रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास तं गुरुः
प्रददौ परमैश्वर्य पूर्वस्माच्च चतुर्गुणम् । आगत्य सर्वदेवाश्च चकुः सेवां मुदाऽन्विता
इत्येवं कथितं वत्स महेन्द्रदर्पभञ्जनम् । शचीसतीत्वरक्षा च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
नारद उवाच सोमयागविधानं च ब्रूहि मां मुनिसत्तम । कथं तं कारयामास गुरुश्च किं फलं परम्
नारायण उवाच ब्रह्महत्याप्रशमनं सोमयागफलं मुने । वर्ष सोमलतापानं यजमानः करोति च
वर्षमेकं फलं भुङक्ते वर्षमेकं जलं मुदा । त्रैवार्षिकं व्रतमिदं सर्वपापप्रणाशनम्
यस्य त्रैवाषिकं धान्यं निहितं भूतवृद्धये । अधिकं वाऽपि विद्येत स सोमं पातुमर्हति
महाराजश्च देपो वा यागं कर्तुमलं मुने । न सर्वमाध्यो यज्ञोऽयं बह्वन्नो बहुदक्षिणः
इति श्रीब्रह्मo महाo श्रीकृष्णजन्मखo उत्तo नारदनाo शक्रदर्पभङ्गप्रकरणे शक्रमोक्षकथनं नाम षष्टितमोऽध्यायः