नान्तर्बाह्ये हरिर्यस्य तस्य किं तपसाऽनघ
यत्र तत्र कृतं कृष्णसेवनं परमं तपः
गृही भव मुनिश्रेष्ठ गृहिणां सर्वदा सुखम्
तद्दर्शनमुपस्पर्शं वाञ्छन्त्येव मुमुक्षवः
ततः सुखतमं पुत्रदर्शनं स्पर्शनं मुने
पुत्रप्रयोजना कान्ता शतकान्ताप्रियः सुतः
सर्वेभ्यो जयमन्विच्छेत्पुत्रादेकात्पराजयम्
अतः प्रियतमे पुत्रे न्यसेदात्मपरं धनम् उवाच वचनं तातं नारदो ज्ञानिनां वरः ।। 1.24.
नारद उवाच प्रवर्त्तयत्यसन्मार्गे स दयालुः कथं पिता
जलबुद्बुदवत्सर्वं संसारमतिनश्वरम्
विहाय हरिदास्यं च विषये यन्मनश्चलम्
का वा कस्य प्रिया पुत्रो बन्धुः को वा भवार्णवे
सुकर्म कारयेद्यो हि तन्मित्रं स पिता गुरुः
इत्येवं कथितं तात वेदबीजं यथागमम्
आदौ यास्यामि भगवन्नरनारायणाश्रमम्
इत्येवमुक्त्वा स मुनिर्विरराम पितुः पुरः
क्षणं पितुः पुरः स्थित्वा नारदो मुनिसत्तमः
श्रीनारद उवाच तत्सम्बन्धि च यज्ज्ञानं यत्र तद्गुणवर्णनम्।। 1.24.
ततः पश्चात्करिष्यामि त्वत्प्रीत्या दारसंग्रहम्
नारदस्य वचः श्रुत्वा प्रहृष्टः कमलोद्भवः
ब्रह्मोवाच विविक्ताश्रमिणां चैव न मन्त्रः सुखदायकः
निषेकाल्लभ्यते मन्त्रो गुरुर्भर्त्ता च कामिनी
महेश्वरस्तव गुरुः प्राक्तनो नः पुरातनः
तत एव भवान्मन्त्रं ज्ञानं लब्ध्वा पुरातनात्
इत्युक्त्वा जगतां धाता विरराम च शौनक
सौतिरुवाच ऊर्ध्वं ध्रुवाद्योजनलक्षमीप्सितं महार्हरत्नौघविनिर्मितं महत्
निराश्रये योगबलेन शम्भुना धृतं विचित्रं विविधालयान्वितम्
मयूखशून्यं रविचन्द्रयोर्मुने हुताशनैर्वेष्टितमेव केवलम्
पुरं वरं योजनलक्षविस्तृतं त्रिकोटिरत्नेन्द्रगृहान्वितं सदा
माणिक्यमुक्तामणिदर्पणैर्युतं नस्वप्नदृष्टं द्विज विश्वकर्मणः