गत्वा समुद्रनिकटं निर्माय द्वारकां पुरीम्
कालिंदीं लक्ष्मणां शैब्यां सत्यां जांबवतीं सतीम्
निहत्य नरकं भूपं रणेन दारुणेन च
जहार पारिजातं च जित्वा शक्रं च लीलया
पौत्रस्य मोक्षणं कृत्वा पुनरागत्य द्वारकाम्
योगे च वसुदेवस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः
पूर्णे च शतवर्षे च सुदाम्नः शापमोक्षणे 4.54.
पुनश्चतुर्दशाब्दं च तया सार्धं जगत्पतिः
पूर्णमेकादशाब्दं च निवृत्य नन्दमंदिरे
चकार भारहरणं पृथिव्यां पृथुविक्रमः
तिष्ठञ्जगाम गोलोकं पृथिव्यां च पुरातनः
राधामात्रे कलावत्यै ददौ सामीप्यमोक्षणम्
निबध्य धर्मसेतुं च वेदोक्तं च युगे युगे
श्रीकृष्णचरितं रम्यं चतुर्वर्गफलप्रदम्
भज तं परमानन्दं सानन्दं नन्दनन्दनम्
परमव्ययमव्यक्तं भक्तानुग्रहविग्रहम्
निर्गुणं च निरीहं च निराकारं निरञ्जनम् ।। 4.54.
इति श्रीब्रह्मैववर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे श्रीकृष्णराधिकासंवादो नाम चतुष्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ॐ तत्सद्ब्रह्मणे नमः। श्रीमद्द्वैपायनमुनीप्रणीतं- ब्रह्मवैवर्तपुराणम्। अथ श्रीकृष्णजन्मखण्डस्योत्तरार्धः। अथ पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। नारायण उवाच स एव भगवान्कृष्णः सर्वात्मा पुरुषः परः । दुराराध्योऽतिसाध्यश्च सर्वाराध्यः सुखप्रदः
निजभक्तातिसाघ्यश्चाभक्तस्यासाध्य एव च । शश्वद्दृश्यः स्वभक्तस्याभक्तस्यादृश्य एव च
दुर्ज्ञेयं तस्य चरितं कार्यं हृदयमेव च । बद्धास्तन्मायया सर्वे मोहिताश्च दुरन्तया
यद्भयाद्वाति वातोऽयं कूर्मं धत्ते निराश्रयः । कूर्मोऽनन्तं विधत्ते च यद्भयेन निरन्तरम्
बिभर्ति शेषो विश्वं च यद्भयेन च नारद । सहस्रशीर्षा पुरुषः शिरमश्चैकदेशतः
सप्तसागरसंयुक्ता सप्तद्वीपा वसुंधरा । शैलकाननसंयुक्ता पातालाः सप्त एव च
सप्तस्वर्गाश्च विविधा ब्रह्मलोकसमन्विताः । एवं विश्वं त्रिभुवनं कृत्रिमं परिकीर्तितम्
यद्भयेन विधात्राच प्रतिसृष्टौ च निर्मितम् । एवं विश्वान्यसंरव्यानि लोमकूपैर्महान्विराट्
यद्भयेन विधत्ते च यदन्नो ध्यायते हि यम् । विष्णुः पाति च संसारं यद्भयेन कृपानिधिः
कालाग्निरुद्रो यद्भीतः कालः संहरते प्रजाः । मृत्युंजयो महादेवो यद्भयाद्ध्यायते च यम्
षड्गुणैरनुरागैश्च विरागी विरतः सदा । यद्भयेन दहत्यग्निः सूर्यस्तपति यद्भयात्
यद्भयाद्वर्षतीन्द्रश्च मृत्युश्चरति जन्तुषु । यद्भयेन यमः शास्ता पापिनीं धर्म एव च