येये तत्सङ्गिनो गोपाः शयनासनभोगतः
श्रीकृष्णो मथुरां गत्वा किं किं कर्म चकार सः
श्रीनारायण उवाच जगाम तत्र भगवांस्तेन राज्ञा निमन्त्रितः
राजा प्रस्थापयामास चाक्रूरं भगवत्प्रियम्
श्रीकृष्णं च गृहीत्वा स सगणं मथुरां गतः
जघान रजकं चैव चाणूरं मुष्टिकं गजम्
कुब्जया सह शृङ्गारं कृत्वा च कौतुकेन च 4.54.
चकार कृपया विष्णुर्मालाकारस्य मोक्षणम्
तदोपनीतो भगवानवन्तीनगरं ययौ
ततो जित्वा जरासन्धं निहत्य यवनेश्वरम्
गत्वा समुद्रनिकटं निर्माय द्वारकां पुरीम्
कालिंदीं लक्ष्मणां शैब्यां सत्यां जांबवतीं सतीम्
निहत्य नरकं भूपं रणेन दारुणेन च
जहार पारिजातं च जित्वा शक्रं च लीलया
पौत्रस्य मोक्षणं कृत्वा पुनरागत्य द्वारकाम्
योगे च वसुदेवस्य तीर्थयात्राप्रसंगतः
पूर्णे च शतवर्षे च सुदाम्नः शापमोक्षणे 4.54.
पुनश्चतुर्दशाब्दं च तया सार्धं जगत्पतिः
पूर्णमेकादशाब्दं च निवृत्य नन्दमंदिरे
चकार भारहरणं पृथिव्यां पृथुविक्रमः
तिष्ठञ्जगाम गोलोकं पृथिव्यां च पुरातनः
राधामात्रे कलावत्यै ददौ सामीप्यमोक्षणम्
निबध्य धर्मसेतुं च वेदोक्तं च युगे युगे
श्रीकृष्णचरितं रम्यं चतुर्वर्गफलप्रदम्
भज तं परमानन्दं सानन्दं नन्दनन्दनम्
परमव्ययमव्यक्तं भक्तानुग्रहविग्रहम्
निर्गुणं च निरीहं च निराकारं निरञ्जनम् ।। 4.54.
इति श्रीब्रह्मैववर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे श्रीकृष्णराधिकासंवादो नाम चतुष्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ॐ तत्सद्ब्रह्मणे नमः। श्रीमद्द्वैपायनमुनीप्रणीतं- ब्रह्मवैवर्तपुराणम्। अथ श्रीकृष्णजन्मखण्डस्योत्तरार्धः। अथ पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। नारायण उवाच स एव भगवान्कृष्णः सर्वात्मा पुरुषः परः । दुराराध्योऽतिसाध्यश्च सर्वाराध्यः सुखप्रदः
निजभक्तातिसाघ्यश्चाभक्तस्यासाध्य एव च । शश्वद्दृश्यः स्वभक्तस्याभक्तस्यादृश्य एव च