देहत्यागं च स्नानं च स्वाहारस्य विसर्जनम्
क्षणं तं भर्त्सयामासुः स्तोत्रं चक्रुः क्षणं मुदा
काश्चिदूचुः प्राणचोरं पश्य रक्षेति संततम् 4.52.
काश्चिदूचुरिमं मध्ये यूयं कुरुत सत्वरम्
काश्चिदूचुरयं नास्ति प्रतीतिर्न कदाचन
काश्चिदूचुर्निष्ठुरोऽयं नरघातीति कोपतः
निर्जनानि च रम्याणि यानि यानि वनानि च
एवं तं गोपिकाः सर्वा मध्ये कृत्वा सदीश्वरम्
रासं गत्वा स्वर्णपीठे तस्थौ स रसिकेश्वरः
नानामूर्तीर्विधायात्र सह ताभिर्जनार्दनः
स्वयं राधां करे धृत्वा पूर्वोक्तं रतिमन्दिरम्
नानाप्रकारशृङ्गारं कामशास्त्रविशारदः 4.52.
बभूव सुरतिस्तत्र सुचिरं च तयोर्मुने
एवं तौ तस्थतुस्तत्र राधाकृष्णौ रसोत्सुकौ
नारद उवाच निमित्तमस्य मां भक्तं वद भक्तजनप्रिय
श्रीनारायण उवाच जगन्माता च प्रकृतिः पुरुषश्च जगत्पिता
गरीयसी त्रिजगतां माता शतगुणैः पितुः
कृष्णराधेशगौरीति लोके न च कदा श्रुतः
गृहाणार्घ्यं मया दत्तं संज्ञया सह भास्कर
इति दृष्टं सामवेदे कौथुमे मुनिसत्तम
धाशब्दोच्चारतः पश्चाद्धावत्येव ससंभ्रमः
स भवेन्मातृघाती च वेदातिक्रमणे मुने 4.52.
ततो वृन्दावनं पुण्यं राधापादाब्जरेणुना राधिका चरणाम्भोजपादरेणूपलब्धये
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे राधामाधवयो रासवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
समतीते पूर्णरासे किं चकार जगत्पतिः
श्रीनारायण उवाच स्वयं रासेश्वरस्तस्माद्यमुनापुलिनं ययौ
तत्र स्नात्वा जलं पीत्वा निर्मलं निर्मले जले
ततो जगाम भगवान्भाण्डीरं राधया सह
क्रीडां चकार रहसि भाण्डीरे मालतीवने
कृत्वा क्रीडां च तत्रैव वासन्तीकाननं ययौ