ताम्रास्या पूर्णनयना भ्रमन्ती सर्वकाननम्
ता दृष्ट्वा राधिका सा च प्रेमविच्छेदकातरा
विनिन्द्य कृष्णं कोपेन तर्जयामास च क्षणम् ।। 4.52.
एतस्मिन्नंतरे कृष्णस्तत्र चन्दनकानने
राधा गोपाङ्गनाभिश्च दृष्ट्वा प्राणेश्वरं मुदा
तूर्णं कृष्णं समाश्लिष्य जहार मुरलीं रुषा
पुनः संधारयामास वस्त्रं मालां मनोहराम्
चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमाक्तं चकार तम् १
क्षणं संतर्जयामास क्षणं स्तोत्रं चकार ह
अथ गोपाङ्गनाः सर्वा रुरुदुः प्रेमविह्वलाः
देहत्यागं च स्नानं च स्वाहारस्य विसर्जनम्
क्षणं तं भर्त्सयामासुः स्तोत्रं चक्रुः क्षणं मुदा
काश्चिदूचुः प्राणचोरं पश्य रक्षेति संततम् 4.52.
काश्चिदूचुरिमं मध्ये यूयं कुरुत सत्वरम्
काश्चिदूचुरयं नास्ति प्रतीतिर्न कदाचन
काश्चिदूचुर्निष्ठुरोऽयं नरघातीति कोपतः
निर्जनानि च रम्याणि यानि यानि वनानि च
एवं तं गोपिकाः सर्वा मध्ये कृत्वा सदीश्वरम्
रासं गत्वा स्वर्णपीठे तस्थौ स रसिकेश्वरः
नानामूर्तीर्विधायात्र सह ताभिर्जनार्दनः
स्वयं राधां करे धृत्वा पूर्वोक्तं रतिमन्दिरम्
नानाप्रकारशृङ्गारं कामशास्त्रविशारदः 4.52.
बभूव सुरतिस्तत्र सुचिरं च तयोर्मुने
एवं तौ तस्थतुस्तत्र राधाकृष्णौ रसोत्सुकौ
नारद उवाच निमित्तमस्य मां भक्तं वद भक्तजनप्रिय
श्रीनारायण उवाच जगन्माता च प्रकृतिः पुरुषश्च जगत्पिता
गरीयसी त्रिजगतां माता शतगुणैः पितुः
कृष्णराधेशगौरीति लोके न च कदा श्रुतः
गृहाणार्घ्यं मया दत्तं संज्ञया सह भास्कर
इति दृष्टं सामवेदे कौथुमे मुनिसत्तम