उवाच ब्रह्मा मधुरं हितं धन्वतरिं मुदा
ब्रह्मोवाच रणं ते मनसा सार्द्धं न हि साम्यं च मे मतम्
शिवदत्तेन शूलेन दुर्निवार्येण सर्वतः 4.51.
ध्याने कौथुमशाखोक्तं कृत्वा भक्त्या समाहितः
आस्तिकोक्तेन स्तोत्रेण स्तवनं कर्तुमर्हसि
ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा चकारानुमतिं शिवः
एषां च वचनं श्रुत्वा स्नात्वा शुचिरलंकृतः
धन्वन्तरिरुवाच पूज्या त्वं त्रिषु लोकेषु पुरा कश्यपकन्यके
त्वया जितं जगत्सर्वं देवि विष्णुस्वरूपया
इत्युक्त्या संयतो भूत्वा भक्तिनम्रात्मकंधरः
चारुचम्पकवर्णाभां सर्वाङ्गसुमनोहराम्
सुचारुकबरीशोभां रत्नाभरणभूषिताम्
सर्वविद्याप्रदां शान्तां सर्वविद्याविशारदाम् 4.51.
ध्यात्वैवं कुसुमं दत्त्वा नानाद्रव्यसमन्वितम्
स्तोत्रं चकार यत्नाच्च पुलकाञ्चितविग्रहः
धन्वतरिरुवाच नमः कश्यपकन्यायै वरदायै नमो नमः
नमः शंकरकन्यायै शंकरायै नमो नमः
नम आस्तीकजननि जनन्यै जगतां मम
नमो नागभगिन्यै च योगिन्यै च नमो नमः
नमस्तपस्यारूपायै फलदायै नमो नमः
इत्येवमुक्त्वा भक्त्या च प्रणनाम प्रयत्नतः
जग्मुर्नागाः प्रहृष्टाश्च फणाराजिविराजिताः 4.51.
विधिना मातरं भक्तिमास्तीकश्च चकार ह
इदं स्तोत्रं महापुण्यं भक्तियुक्तश्च यः पठेत्
सर्वेषां दर्पभङ्गश्च कथितश्च श्रुतस्त्वया
अधुना च समुत्तिष्ठ गच्छ वृन्दावनं वनम्
श्रीनारायण उवाच उवाच कृष्णं नय मां न शक्ता गंतुमीश्वर
राधिका वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मधुसूदनः
सा मनोयायिनी राधा कृत्वा च रोदनं क्षणम्
विवेश चन्दनवनं रुदन्ती शोककातरा