वासुकिस्तत्समाकर्ण्य प्रज्वलन्नतिकोपतः
सर्पसेनाग्रणीनां च मुख्यान्पञ्च विशारदान्
सर्वे नागाः समाजग्मुर्यत्र धन्वन्तरिः स्वयम् 4.51.
नागनिश्वासवातेन सर्वे शिष्या मृता इव
धन्वन्तरिश्च भगवान्पीयूषवर्षणेन च
चेतनां कारयित्वा च शिष्याणां च जगद्गुरुः
सर्वे बभूवुर्निश्चेष्टा जृंभितास्ते मृता इव
वासुकिर्बुबुधे सर्वं सर्वज्ञः सर्वसंकटम्
वासुकिरुवाच जगत्त्रये महाभागे पूजा तव भविष्यति
वासुकेर्वचनं श्रुत्वा प्रहस्योवाच कन्यका
मनसोवाच भद्राभद्रं दैवसाध्यं करिष्यामि यथोचितम्
तं शत्रुं संहरिष्यामि लीलया समरस्थले
यदि ब्रह्मादयो देवाः समायान्ति रणस्थले 4.51.
गुरुर्मे भगवाञ्छेषः सिद्धमन्त्रं च दत्तवान्
बिभर्मि कवचं कण्ठे परं त्रैलोक्यमङ्गलम्
शिष्याऽहं मंत्रशास्त्रेषु शंभोर्भगवतः पुरा
शंभोश्च शिष्यो गरुडो गणयामि न तं ध्रुवम्
इत्युक्त्वा सा जगामैका त्यक्त्वा नागगणान्रुषा
यत्र धन्वन्तरिर्देवः प्रसन्नवदनेक्षणः
दृष्टिमात्रेण सर्वाश्च जीवयामास सुन्दरी
धन्वन्तरिस्तु भगवान्मन्त्रशास्त्रविशारदः
दृष्ट्वा धन्वंतरिं देवी प्रहस्योवाच सत्वरम्
मनसोवाच वद जानासि किं सिद्ध शिष्योऽसि गरुडस्य च ।। 4.51.
अहं च वैनतेयश्च शिष्यौ शंभोश्च विश्रुतौ
इत्युक्त्वा सरसः पद्मं समानीय जगत्प्रसूः
दृष्ट्वाऽऽगतं पद्मपुष्पं ज्वलदग्निशिखोपमम्
तच्च धन्वतरिर्दृष्ट्वा समंत्ररेणुमुष्टिना
देवी जग्राह शक्तिं च ग्रीष्मसूर्यसमप्रभाम्
दृष्ट्वा जाज्वल्यमानां तां शक्तिं धन्वतरिः स्वयम्
तां च शक्तिं वृथा दृष्ट्वा प्रजज्वालेश्वरी रुषा