श्रीराधिकोवाच पुराणे गोपनीयं च श्रोतुं कौतूहलं मम
श्रीनारायण उवाच कथां कथितुमारेभे श्रुतिरम्यां पुरातनीम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे दुर्वाससो दर्पभङ्गो नाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
श्रीकृष्ण उवाच पुरा समुद्रमथने समुत्तस्थौ महोदधेः
सर्ववेदेषु निष्णातो मंत्रतन्त्रविशारदः
शिष्याणां च सहस्रेण गतः कैलासमीश्वरि
लक्षनागैः परिवृतं शूलतुल्यं विषोल्बणम्
दम्भी धन्वन्तरेः शिष्यो धृत्वा तक्षकमुल्बणम्
अमूल्यं मणिरत्नं च जहार मस्तके स्थितम्
निश्चेष्टस्तक्षकस्तस्थौ तत्र मार्गे यथा मृतः
वासुकिस्तत्समाकर्ण्य प्रज्वलन्नतिकोपतः
सर्पसेनाग्रणीनां च मुख्यान्पञ्च विशारदान्
सर्वे नागाः समाजग्मुर्यत्र धन्वन्तरिः स्वयम् 4.51.
नागनिश्वासवातेन सर्वे शिष्या मृता इव
धन्वन्तरिश्च भगवान्पीयूषवर्षणेन च
चेतनां कारयित्वा च शिष्याणां च जगद्गुरुः
सर्वे बभूवुर्निश्चेष्टा जृंभितास्ते मृता इव
वासुकिर्बुबुधे सर्वं सर्वज्ञः सर्वसंकटम्
वासुकिरुवाच जगत्त्रये महाभागे पूजा तव भविष्यति
वासुकेर्वचनं श्रुत्वा प्रहस्योवाच कन्यका
मनसोवाच भद्राभद्रं दैवसाध्यं करिष्यामि यथोचितम्
तं शत्रुं संहरिष्यामि लीलया समरस्थले
यदि ब्रह्मादयो देवाः समायान्ति रणस्थले 4.51.
गुरुर्मे भगवाञ्छेषः सिद्धमन्त्रं च दत्तवान्
बिभर्मि कवचं कण्ठे परं त्रैलोक्यमङ्गलम्
शिष्याऽहं मंत्रशास्त्रेषु शंभोर्भगवतः पुरा
शंभोश्च शिष्यो गरुडो गणयामि न तं ध्रुवम्
इत्युक्त्वा सा जगामैका त्यक्त्वा नागगणान्रुषा
यत्र धन्वन्तरिर्देवः प्रसन्नवदनेक्षणः
दृष्टिमात्रेण सर्वाश्च जीवयामास सुन्दरी