इत्युक्त्वा ब्राह्मणबटुः शरपत्रं पुरः स्थितम्
दृष्ट्वा शुष्केन्धनो वह्निर्लेलिहानो भयानकः
न च दग्धं शुष्कपत्रं लोमैकं च शिशोस्तथा
कृत्वा वह्नेर्दर्पभङ्गमन्तर्धानं चकार सः
उक्तो वह्नेर्दर्पभङ्गः परं वै श्रोतुमिच्छसि
श्रीराधिकोवाच कथापीयूषधारांते श्रुत्वा तृप्येत को भुवि
श्रीनारायण उवाच कथां कथितुमारेभे श्रुत्वा रम्यां पुरातनीम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे अग्निदर्पमोचनं नामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
दुर्वाससो दर्पभङ्गं कथयामि शृणु प्रिये
एकदा चाम्बरीषश्च कृत्वा च द्वादशीव्रतम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चाजगाम मुनिः स्वयम्
मां भोजय महाभागेत्येवं स नृपमुक्तवान्
सकेशं पायसं दृष्ट्वा राजानं शप्तुमुद्यतः
जटामध्यात्समुद्भूतो ज्वलदग्निशिखोपमः
नृपश्रेष्ठं स राजानं कोपेन हन्तुमुद्यतः
सस्मार च महाभीतो राजा मम पदाम्बुजम्
एतस्मिन्नन्तरे चक्रं दुर्निवार्यं सुदर्शनम्
आविर्बभूव सहसा सभामध्ये च घूर्णितम् 4.50.
सशैल सागरां पृथ्वीं काञ्चनीं भूमिमुत्तमाम्
धावन्तं मुक्तकेशं तं भीतं कातरमातुरम्
कैलासं सप्तवर्गं च ब्रह्मलोकमनामयम्
पादपद्मे पतन्तं च ददर्श विप्रपुङ्गवम्
नारायणवरेणैव बभूव विज्वरो द्विजः
राजा मुनीन्द्रं संप्राप्य भोजयामास पायसम्
राजानमाशिषं कृत्वा भुक्त्वा विप्रो गृहं ययौ
नश्यन्ति सर्वे प्रलये न मे भक्तः प्रणश्यति
त्वं च लक्ष्मीर्महामाया सावित्री वा सरस्वती
गोपाङ्गनाश्च गोपाश्च सर्वे प्रियतमा मम 4.50.
दत्त्वा सुदर्शनं चक्रं भक्तानां रक्षणाय च
दुर्वाससो दर्पभङ्गः श्रुतो मत्तः सुरेश्वरि