कतींद्राणां समूहश्च त्वया दृष्टः श्रुतोऽथवा
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा प्रहस्य विप्रबालकः
जानामि कश्यपं तात तव तातं प्रजापतिम् 4.47.
पिपीलिकासमूहं च व्यायतं धनुषां शतम् 4.47.
ब्राह्मण उवाच 4.47.
कर्मणा स्वाङ्गहीनश्च स्वाङ्गवृद्धश्च कर्मणा
सुखदं पुण्यदं सारं नरकार्णवतारकम् 4.47.
कटं कथं मस्तके ते लोमचक्रं च वक्षसि ।। 4.47.
दुर्लभं श्रीहरेर्दास्यं भक्तिर्मुक्तिर्गरीयसी 4.47.
विश्वकर्माणमानीय प्रियमुक्त्वा शतक्रतुः
इत्येवं कथितं सर्वं शक्रदर्पविमोचनम् 4.47.
श्रीराधिकोवाच दर्पभङगं रवेश्चापि श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
श्रीकृष्ण उवाच माली सुमाली दैत्येन्द्रौ दीप्तिं कर्तुं समुद्यतौ
महासंपन्मदोन्मत्तौ शंकरस्य वरेण च
रुष्टः सूर्यः स्वशूलेन तौ जघानावलीलया
भक्तापायं च विज्ञाय शंकरो भक्तवत्सलः
तौ च नत्वा शिवं भक्त्या जग्मतुर्निजमन्दिरम्
दृष्ट्वा संहारकर्तारं जिघांसन्तं हरं रविः
दुद्राव च महादेवो ब्रह्मणो निलयं रुषा
दृष्ट्वा ब्रह्मा हरं रुष्टं तुष्टाव परमेश्वरम्
ब्रह्मोवाच त्वयैव सृष्टं सृष्टेश्च समारम्भे जगद्गुरो ।। 4.48.
आशुतोष महाभाग प्रसीद भक्तवत्सल
ब्रह्मस्वरूप भगवन्सृष्टिस्थित्यन्तकारण
स्वयं ब्रह्मा स्वयं शेषो धर्मः सूर्यो हुताशनः
ऋषयो मुनयश्चैव त्वां निषेव्य तपोधनाः
इत्येवमुक्त्वा ब्रह्मा तं सूर्यमानीय भक्तितः
शंभुस्तमाशिषं कृत्वा विधिं नत्वा जगद्विधिः
इति धातृकृतं स्तोत्रं संकटे यः पठेन्नरः
राजद्वारे श्मशाने च मग्नपोते महार्णवे
इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे श्रीकृष्णजन्मखण्डे नारायणनारदसंवादे श्रीकृष्णराधासंवादे अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः