चकार भस्मसात्तां च हुंकारेणैव लीलया
ददर्श च्छिन्नभग्नां च शत्रुणा वचनाद्गुरोः
प्रणम्य च गुरुं भक्त्या स्वकांतं प्रणनाम सा ऋषयो मुनयश्चैव हर्षगद्गदमानसाः
योजयामास सत्कारं निर्मातुममरावतीम् 4.47.
नानारत्नविचित्राढ्यां मणिरत्नेंद्रनिर्मिताम्
विश्वकर्मा गृहं गंतुं न शशाक विनाऽऽज्ञया
विज्ञाय तदभिप्रायं तमुवाच विधिः स्वयम्
श्रुत्वा तद्वचनं कारुः शीघ्रं प्रापामरावतीम्
हरिर्ब्रह्माणमाश्वास्य प्रस्थाप्य स्वगृहं च तम्
दण्डी छत्त्री शुक्लवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम्
वयसाऽतिशिशुर्बुद्ध्या ज्ञानवृद्ध्या विचक्षणः
इंद्रद्वारे समुत्तिष्ठन्द्वारपालमुवाच ह
इत्येवं वचनं श्रुत्वा द्वारि ज्ञानं चकार तम्
बालकानां बालिकानां समूहैः परिवेष्टितम् 4.47.
प्रणनाम हरिर्भक्त्या तं हरिं शिशुरूपिणम्
मधुपर्कादिकं दत्त्वा शक्रः पूजां चकार तम्
इंद्रस्य वचनं श्रुत्वा तमुवाच द्विजार्भकः
कतिवर्षं च निर्माणे भवान्संकल्पितो यथा
एवंभूतं च निर्माणं न केनैंद्रेण निर्मितम्
बालकस्य वचः श्रुत्वा जहास स सुरेश्वरः
कतींद्राणां समूहश्च त्वया दृष्टः श्रुतोऽथवा
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा प्रहस्य विप्रबालकः
जानामि कश्यपं तात तव तातं प्रजापतिम् 4.47.
पिपीलिकासमूहं च व्यायतं धनुषां शतम् 4.47.
ब्राह्मण उवाच 4.47.
कर्मणा स्वाङ्गहीनश्च स्वाङ्गवृद्धश्च कर्मणा
सुखदं पुण्यदं सारं नरकार्णवतारकम् 4.47.
कटं कथं मस्तके ते लोमचक्रं च वक्षसि ।। 4.47.
दुर्लभं श्रीहरेर्दास्यं भक्तिर्मुक्तिर्गरीयसी 4.47.
विश्वकर्माणमानीय प्रियमुक्त्वा शतक्रतुः