इत्युक्त्वा वेगतः पीठाज्जगाम तारकान्तिकम्
सर्वं निवेदनं कृत्वा रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुहुः
वत्स गच्छ गृहं नैव गुरुं द्रक्ष्यसि साम्प्रतम्
अधुना कर्मणां भोगं भुङ्क्ष्व मूढ दुराशय
सुदिनं दुर्दिनं शक्र कारणं सुखदुःखयोः
जगाम शक्रः स्नानार्थं स्वर्णदीं सुमनोहराम्
सस्मितां सकटाक्षां तामहल्यां गौतमप्रियाम् 4.47.
स तस्याः शक्रः संपश्यन्मुमोह काममोहितः
मूर्तिं विधाय तद्भर्तुस्तत्समीपं जगाम ह
चकार विविधं तत्र शृंगारं सुमनोहरम्
निश्चेष्टा सुखसंभोगान्निश्चेष्टस्त्रिदशाधिपः
ददर्श गेहे मिथुनं मैथुने च रतिप्रिये
विज्ञानेनातिरोषेण बभञ्ज सुरतिक्षणम्
कालस्वरूपं त्रासेन दधार चरणाम्बुजम् उवाच नीतिवचनं गौतमः शरणागतम्
प्रपौत्र जगतां स्रष्टुर्बुद्धिस्ते कथमीदृशी
कर्मसाध्यः स्वभावश्च कुलधर्मं प्रबाधते 4.47.
योनीनां च सहस्रं च तव गात्रे भवत्विह
ततः सूर्यं समाराध्य योनिश्चक्षुर्भविष्यति
मच्छापेन गुरोः कोपाद्भ्रष्टश्रीर्भव साम्प्रतम्
तेजस्विनोऽतिबन्धोर्मे बंधुभेदभिया सुर
शुभाशुभं च यत्किंचित्सर्वं कर्मोद्भवं भवेत्
चकाराराधनं भक्त्या नैष्कृत्यं च चकार ह
वनं गत्वा चिरं तिष्ठ विधाय मूर्तिमश्मनः अकामां चकमे शक्रः सर्वं जानाम्यहं प्रिये
तथा च परभोग्या मे न भोग्या व्रजाधमे
अहल्ये याति दैवेन तदुपायं निशामय
कामभोगेन त्याज्या सा कर्मभोगेन शुद्ध्यति 4.47.
षष्टिवर्षसहस्राणि कालसूत्रं प्रयाति सा
स्वामिनो वचनात्सा तु प्रणम्य स्वामिनं भिया
षष्टिवर्षसहस्राणि भुक्त्वा भोगं मुनिप्रिया
त्रैलोक्यमोहनं रूपं विधाय मुनिकामिनी